De meest interessante, rare, leuke en gevaarlijke film zie je in het filmhuis. Op een druilerige zondagavond stapten we na een bezoek aan het eetcafé de bioscoop binnen. Het was te koud voor een wandeling door de stad of over het strand, om de rest van de roddels en levenservaringen te delen.
Dus besloten we het filmhuis in te duiken. Bij Pathé is het namelijk echt niet meer mogelijk om een gesprek te voeren tijdens de film. Het filmhuis heeft twee kleine zaaltjes met heerlijke stoelen uit the 50’s en het geld voor de kaartjes verdwijnt in een sigarendoosje. Je kunt er nog drinken kopen voor een euro, en een zakje chips of M&M’s voor de helft van die prijs.
Enfin, we namen de eerste de beste film, terwijl we doorkletsten over het beëindigen van relatie X waar een vriendin al maanden tegenaan hikte. Verlatingsangst? Het legaliseren van relatie Y van de schrijver in kwestie. Kwestie van bindingsangst? En natuurlijk vriendin Z, die niet aanwezig was, ging flink over de tong. Hoe houdt ze het nu al zo lang uit met die gozer, of beter gezegd hij met haar…! Na de eerste nijdige "sssst" van de bebrilde overbuurman met een kaal hoofd en zijn nog zuurder kijkende vrouw (manlief schiet zeker tekort op een bepaald vlak…) kijken we toch maar eens richting het scherm.
Hierna hebben we onze roddelsessie niet meer doorgezet. De film sprak namelijk boekdelen. Alsof onze voorgaande roddelsessie tijdens de maaltijd was opgenomen en nu geromantiseerd verfilmd was. We beginnen namelijk altijd met het afkraken van onze exen. En dan niet allemaal natuurlijk. Dat kost ons teveel gangen en wordt het een te duur etentje. Nee, er staat er bij ons allebei één ex fel in het voetlicht.
Kort samengevat gaat de film over een onmogelijke liefde, het feit dat beiden weten dat de relatie stukloopt, de ruzies hooglopend zijn en de hoofdpersonen beiden niet meer verder willen leven omdat ze weten dat ze die ene persoon en liefde verspeeld hebben. Natuurlijk is het hopeloos geromantiseerd, maar toch zit er een kern van waarheid in. Waarom schelden we constant op dezelfde personen? Waarom komen we niet los van ze, terwijl we weten dat het definitief over is, en we het vertrouwen compleet kwijt zijn? Of is het grootspraak, en moeten we door het constant te benadrukken onszelf voor de gek houden? Who knows?
Natuurlijk gaan we gewoon door met ons leven. Een film blijft een film en in de werkelijkheid gaat het leven door. Nieuwe relaties ontstaan, nieuwe liefde wordt gevonden. En nieuwe liefdes zullen weer verdwijnen in de vergetelheid. Maar die ene liefde, die ene man, die ene relatie, die zullen we ons altijd blijven herinneren. Na de eerste keer dat we “the one” hebben ervaren, zal hij ons altijd als een schaduw blijven achtervolgen.
Want wat Cat Stevens zong is maar al te waar. The first cut is the deepest.
Dus besloten we het filmhuis in te duiken. Bij Pathé is het namelijk echt niet meer mogelijk om een gesprek te voeren tijdens de film. Het filmhuis heeft twee kleine zaaltjes met heerlijke stoelen uit the 50’s en het geld voor de kaartjes verdwijnt in een sigarendoosje. Je kunt er nog drinken kopen voor een euro, en een zakje chips of M&M’s voor de helft van die prijs.
Enfin, we namen de eerste de beste film, terwijl we doorkletsten over het beëindigen van relatie X waar een vriendin al maanden tegenaan hikte. Verlatingsangst? Het legaliseren van relatie Y van de schrijver in kwestie. Kwestie van bindingsangst? En natuurlijk vriendin Z, die niet aanwezig was, ging flink over de tong. Hoe houdt ze het nu al zo lang uit met die gozer, of beter gezegd hij met haar…! Na de eerste nijdige "sssst" van de bebrilde overbuurman met een kaal hoofd en zijn nog zuurder kijkende vrouw (manlief schiet zeker tekort op een bepaald vlak…) kijken we toch maar eens richting het scherm.
Hierna hebben we onze roddelsessie niet meer doorgezet. De film sprak namelijk boekdelen. Alsof onze voorgaande roddelsessie tijdens de maaltijd was opgenomen en nu geromantiseerd verfilmd was. We beginnen namelijk altijd met het afkraken van onze exen. En dan niet allemaal natuurlijk. Dat kost ons teveel gangen en wordt het een te duur etentje. Nee, er staat er bij ons allebei één ex fel in het voetlicht.
Kort samengevat gaat de film over een onmogelijke liefde, het feit dat beiden weten dat de relatie stukloopt, de ruzies hooglopend zijn en de hoofdpersonen beiden niet meer verder willen leven omdat ze weten dat ze die ene persoon en liefde verspeeld hebben. Natuurlijk is het hopeloos geromantiseerd, maar toch zit er een kern van waarheid in. Waarom schelden we constant op dezelfde personen? Waarom komen we niet los van ze, terwijl we weten dat het definitief over is, en we het vertrouwen compleet kwijt zijn? Of is het grootspraak, en moeten we door het constant te benadrukken onszelf voor de gek houden? Who knows?
Natuurlijk gaan we gewoon door met ons leven. Een film blijft een film en in de werkelijkheid gaat het leven door. Nieuwe relaties ontstaan, nieuwe liefde wordt gevonden. En nieuwe liefdes zullen weer verdwijnen in de vergetelheid. Maar die ene liefde, die ene man, die ene relatie, die zullen we ons altijd blijven herinneren. Na de eerste keer dat we “the one” hebben ervaren, zal hij ons altijd als een schaduw blijven achtervolgen.
Want wat Cat Stevens zong is maar al te waar. The first cut is the deepest.
Log in om te reageren.
