Auwww….m’n arme voeten. Die irritante hoge hakken ook! Samen met een vriend van me loop ik door een natuurgebied vlakbij Amsterdam. Al hoewel, lopen…hij loopt, ik strompel. “Gaat ‘t?”, vraagt hij. “Nee,” zeg ik .“Volgens mij heb ik blaren.” Ik ga op één been staan en doe m’n linkerschoen uit. Ja hoor, de blaren grijnzen me lelijk aan. Blaren op m’n tenen. Blaren op m’n hiel. Ik zeg tegen hem: “Weet je wat…vanaf nu af aan ben ik anti hoge hakken!”
Ik denk even na en ga dan verder, terwijl ik nog steeds op één been sta, als ware ik een ooievaar.“Marilyn Monroe zei dan wel ‘ik weet niet wie de hoge hak heeft uitgevonden, maar alle vrouwen zijn ‘m veel verschuldigd’, maar eigenlijk is het gewoon een verkapt martelapparaat. Wil je een bekentenis uit iemand krijgen, moet je diegene gewoon een uur op hoge hakken laten lopen! Gevolg: blaren, strompelen, kramp, constante pijn. Vast heel effectief. Oh ja, nog zoiets. Lipstick. Daar doe ik ook niet meer aan mee!” Ik zwaai hevig met mijn armen, alsof ik een grote menigte toespreek. “Want die stuff gaat echt overal zitten. Alleen wanneer de kleur van je lipstick de kleur van de wijn matcht, ziet dat er leuk uit bij een glas… Maar weet je wat het echt het aller-, aller-, allerergste is? Je wenkbrauwen en je bovenlip laten harsen. Als je dat kunt doorstaan, nou, dan kun je echt alles aan, hoor!”
Dan ga ik maar weer op twee benen staan, een beetje wankel, op één hoge hak en één blote voet. “Zal ik die andere schoen voor je uitdoen?”, vraagt hij. Ik knik dankbaar. Hij zakt door z’n knieën, en doet m’n rechterschoen voorzichtig uit. Da’s lief van hem. We lopen een eindje verder, ik fijn op blote voeten. Ben nog steeds in m’n anti-hoge-hakken-bui. “Ik ga gewoon voortaan altijd op blote voeten lopen!”, roep ik enthousiast. “Weg met hoge hakken!”
“Maar het staat je wel erg leuk,” zegt hij.
Oeps. Dat was ik even vergeten…
Ik denk even na en ga dan verder, terwijl ik nog steeds op één been sta, als ware ik een ooievaar.“Marilyn Monroe zei dan wel ‘ik weet niet wie de hoge hak heeft uitgevonden, maar alle vrouwen zijn ‘m veel verschuldigd’, maar eigenlijk is het gewoon een verkapt martelapparaat. Wil je een bekentenis uit iemand krijgen, moet je diegene gewoon een uur op hoge hakken laten lopen! Gevolg: blaren, strompelen, kramp, constante pijn. Vast heel effectief. Oh ja, nog zoiets. Lipstick. Daar doe ik ook niet meer aan mee!” Ik zwaai hevig met mijn armen, alsof ik een grote menigte toespreek. “Want die stuff gaat echt overal zitten. Alleen wanneer de kleur van je lipstick de kleur van de wijn matcht, ziet dat er leuk uit bij een glas… Maar weet je wat het echt het aller-, aller-, allerergste is? Je wenkbrauwen en je bovenlip laten harsen. Als je dat kunt doorstaan, nou, dan kun je echt alles aan, hoor!”
Dan ga ik maar weer op twee benen staan, een beetje wankel, op één hoge hak en één blote voet. “Zal ik die andere schoen voor je uitdoen?”, vraagt hij. Ik knik dankbaar. Hij zakt door z’n knieën, en doet m’n rechterschoen voorzichtig uit. Da’s lief van hem. We lopen een eindje verder, ik fijn op blote voeten. Ben nog steeds in m’n anti-hoge-hakken-bui. “Ik ga gewoon voortaan altijd op blote voeten lopen!”, roep ik enthousiast. “Weg met hoge hakken!”
“Maar het staat je wel erg leuk,” zegt hij.
Oeps. Dat was ik even vergeten…
Log in om te reageren.
