“Solveig, kom nou! De film begint zo!”, roept m’n zusje naar boven. ”Ik start de auto hoor!”. “Jaha! Ik kom!”, roep ik naar beneden. “Alleen m’n oorbellen nog!”
M’n zusje, haar vriendje en ik gaan naar de bios. Samen met I., een jongen die ik ken van de universiteit. I. is LEUK met z’n grijsgroene ogen en donkere haar. En dus moet ik natuurlijk mijn allerleukste oorbellen aan. Die ronde vintage oorbellen, met die vogeltjes erop. Ik had ze net op m’n bureau gelegd…maar daar ligt er nu nog maar eentje! Oh, oh. “SOLVEIG KOM NOU!!!”, roept m’n zusje kwaad. Waaah! Waar is die andere oorbel gebleven?
Panisch zoek ik mijn hele kamer door. Koortsachtig loop ik alle opties af: van m’n bureau gevallen en onder het bed gerold. Eraf geschoven en achter m’n bureau gevallen. Hups, bed overhoop. Boem, bureau aan de kant.
“Oorbel….”, roep ik. “Oorbel …wees eens lief! En kom eens bij het vrouwtje!” De oorbel geeft geen kik. Ook als ik: “Oorbel! Hier!” commandeer, komt-ie niet te voorschijn.
Dan houd ik alle koffiemokken ondersteboven die een gezellig clubje hebben gevormd naast m’n computer. Drup drup. Restjes koffie druppelen naar beneden. Ik vind van alles: Een armband. Een geplette chocoladereep. Een dooie vlieg. Maar géén oorbel.
“SOLVEIG SCHIET OP!!!”, roept mijn zusje weer. “ANDERS VERTREKKEN WE ZONDER JOU!” Buuhuu! Wat nu? Dan denk ik aan mijn oma. Altijd als zij iets kwijt is (da’s ongeveer even vaak als bij mij), zegt ze: “Weet je wat we doen? We doen een schietgebedje.”
Ja dahag! Ik ga God niet lastig vallen met een oorbel die zoek is! Wat kan het Hem nou schelen dat ik een oorbel kwijt ben? Hij heeft wel belangrijker dingen te doen. Maar toch…ik kan ’t proberen. Okee dan. Daar gaat-ie. “Heer...”, bid ik. “Dit klinkt errug knuddig… maar eh, kunt U ervoor zorgen dat ik die oorbel vind?”
Zucht. Dan sta ik op. Dan maar zonder oorbellen. Ik ren naar de deur, werp nog één blik in de spiegel. En wat zie ik dan op de grond, vlak naast de spiegel, half onder een schoen? De oorbel! Hoera!
Snel pak ik ‘m op, doe allebei de oorbellen in, en ren naar m’n zusje en haar koekblikauto toe….en doe ondertussen een dank-schietgebedje. Want dit is echt ongelooflijk! Zelfs met zoiets kleins kun je bij God terecht… Onderschat nooit de kracht van een schietgebedje.
M’n zusje, haar vriendje en ik gaan naar de bios. Samen met I., een jongen die ik ken van de universiteit. I. is LEUK met z’n grijsgroene ogen en donkere haar. En dus moet ik natuurlijk mijn allerleukste oorbellen aan. Die ronde vintage oorbellen, met die vogeltjes erop. Ik had ze net op m’n bureau gelegd…maar daar ligt er nu nog maar eentje! Oh, oh. “SOLVEIG KOM NOU!!!”, roept m’n zusje kwaad. Waaah! Waar is die andere oorbel gebleven?
Panisch zoek ik mijn hele kamer door. Koortsachtig loop ik alle opties af: van m’n bureau gevallen en onder het bed gerold. Eraf geschoven en achter m’n bureau gevallen. Hups, bed overhoop. Boem, bureau aan de kant.
“Oorbel….”, roep ik. “Oorbel …wees eens lief! En kom eens bij het vrouwtje!” De oorbel geeft geen kik. Ook als ik: “Oorbel! Hier!” commandeer, komt-ie niet te voorschijn.
Dan houd ik alle koffiemokken ondersteboven die een gezellig clubje hebben gevormd naast m’n computer. Drup drup. Restjes koffie druppelen naar beneden. Ik vind van alles: Een armband. Een geplette chocoladereep. Een dooie vlieg. Maar géén oorbel.
“SOLVEIG SCHIET OP!!!”, roept mijn zusje weer. “ANDERS VERTREKKEN WE ZONDER JOU!” Buuhuu! Wat nu? Dan denk ik aan mijn oma. Altijd als zij iets kwijt is (da’s ongeveer even vaak als bij mij), zegt ze: “Weet je wat we doen? We doen een schietgebedje.”
Ja dahag! Ik ga God niet lastig vallen met een oorbel die zoek is! Wat kan het Hem nou schelen dat ik een oorbel kwijt ben? Hij heeft wel belangrijker dingen te doen. Maar toch…ik kan ’t proberen. Okee dan. Daar gaat-ie. “Heer...”, bid ik. “Dit klinkt errug knuddig… maar eh, kunt U ervoor zorgen dat ik die oorbel vind?”
Zucht. Dan sta ik op. Dan maar zonder oorbellen. Ik ren naar de deur, werp nog één blik in de spiegel. En wat zie ik dan op de grond, vlak naast de spiegel, half onder een schoen? De oorbel! Hoera!
Snel pak ik ‘m op, doe allebei de oorbellen in, en ren naar m’n zusje en haar koekblikauto toe….en doe ondertussen een dank-schietgebedje. Want dit is echt ongelooflijk! Zelfs met zoiets kleins kun je bij God terecht… Onderschat nooit de kracht van een schietgebedje.
Log in om te reageren.
