We bewegen onze tenen. Het zand knispert. Ik kijk naar jouw kleine voetjes en dan naar mijn grote tenen. De pedicure is langs geweest, maar het blijft monsterlijk. Mijn ruwe tenen, nagels waarmee je een leger kunt doden. Alles staat zo in schril contrast met wie jij bent. Hoe liefelijk zijn de voeten van hen die een goede boodschap brengen. Dat is voor jou geschreven. Dubbel en dwars. Jij bent het goede nieuws, lieve jongen. De gelukkige boodschap breng je door te glimlachen.
Je likt aan een ijsje. Een ijsje in vorm van een raket. Het heeft vele kleuren. Of beter gezegd; het had vele kleuren. Het zand heeft de kleuren omarmd. Ik hoor het kraken wanneer je likt en bijt. Papa drinkt. Papa heeft een biertje gekocht. Papa had beter ook een ijsje kunnen nemen. Maar slechte gewoontes blijven, de goede steken af en toe de kop op. Terwijl ik drink blijf ik kijken. Kijken hoe je ene hand het ijsje naar je mond brengt en de andere zijn weg vindt in de zak met kaaschips. Je zeurde bij de snackbalie onafgebroken om de misselijkmakende chips. Het tienermeisje met vakantiewerk keek mij verleidelijk aan. Iets om verlegen van te worden. Ik wees naar het zakje met chips en betaalde. Verleiding is prettig, maar verleiding wordt bedrog als geld een rol gaat spelen.
Toen alles op was en onze ogen eigenlijk alleen nog maar dicht wilden, zijn we samen naar de zee gelopen. Jij naakt tegen mij aan. Je armen om mijn nek geslagen. Je keek me vreemd aan alsof ik een dikke puist op mijn voorhoofd had. Of dat je eigenlijk niet wilde geloven dat ik je vader was. Zoals ik ook wel eens met ongeloof naar jou keek; als het geluk mij overweldigde en ik niet wilde geloven dat jij en ik bij elkaar hoorden. Voor altijd bij elkaar zouden zijn.
De zee maakte geluid. Het was rumoerig. Golven klapten om. Jongens en meisje gilden. Grote ballen spatten op de golven omhoog om daarna plotsklaps te blijven liggen. Ik zakte samen met jou tot mijn navel in het water. En toen gebeurde het, alsof ik van drie naar nul had afgeteld, alsof we een wedstrijdje gingen doen. De zee werd warmer. We keken naar elkaar. We zaten in een complot. Jij en ik.
Je likt aan een ijsje. Een ijsje in vorm van een raket. Het heeft vele kleuren. Of beter gezegd; het had vele kleuren. Het zand heeft de kleuren omarmd. Ik hoor het kraken wanneer je likt en bijt. Papa drinkt. Papa heeft een biertje gekocht. Papa had beter ook een ijsje kunnen nemen. Maar slechte gewoontes blijven, de goede steken af en toe de kop op. Terwijl ik drink blijf ik kijken. Kijken hoe je ene hand het ijsje naar je mond brengt en de andere zijn weg vindt in de zak met kaaschips. Je zeurde bij de snackbalie onafgebroken om de misselijkmakende chips. Het tienermeisje met vakantiewerk keek mij verleidelijk aan. Iets om verlegen van te worden. Ik wees naar het zakje met chips en betaalde. Verleiding is prettig, maar verleiding wordt bedrog als geld een rol gaat spelen.
Toen alles op was en onze ogen eigenlijk alleen nog maar dicht wilden, zijn we samen naar de zee gelopen. Jij naakt tegen mij aan. Je armen om mijn nek geslagen. Je keek me vreemd aan alsof ik een dikke puist op mijn voorhoofd had. Of dat je eigenlijk niet wilde geloven dat ik je vader was. Zoals ik ook wel eens met ongeloof naar jou keek; als het geluk mij overweldigde en ik niet wilde geloven dat jij en ik bij elkaar hoorden. Voor altijd bij elkaar zouden zijn.
De zee maakte geluid. Het was rumoerig. Golven klapten om. Jongens en meisje gilden. Grote ballen spatten op de golven omhoog om daarna plotsklaps te blijven liggen. Ik zakte samen met jou tot mijn navel in het water. En toen gebeurde het, alsof ik van drie naar nul had afgeteld, alsof we een wedstrijdje gingen doen. De zee werd warmer. We keken naar elkaar. We zaten in een complot. Jij en ik.
Log in om te reageren.
