Ik kan niet wachten

Het was afgelopen week tijdens een van de dagopeningen dat ik mijn nood klaagde over het harde werken dat ik doe tijdens mijn behandelgesprekken in de spreekkamer van de GGZ. Waar ik juist meer afgestemd wil zijn op God tijdens gesprekken. Hard werken lijkt voor veel mensen een gewoonte te zijn die erbij hoort, maar ik ben er door aanhoudende rugklachten achter gekomen dat dat niet mijn normaal zou moeten zijn. Mijn collega’s waren verbaasd dit juist uit mijn mond te moeten horen, want, zo gaven ze mij terug, als er iemand is die veel met geloof bezig is, dan ben jij dat. Ik sputterde wat tegen maar het zaadje was ontkiemd.

Wat gebeurde er? In eerste instantie zag ik niet waar de kern van het probleem zat. Ik schreef dat ik klaagde, en dat had ik al eerder gedaan maar vandaag viel het kwartje wat erachter zat. Misschien herken je het wel dat je maar geen doorbraak krijgt in een probleem, en het ook niet zo ervaart dat je klaagt. Ja, soms denk je; dit probleem speelt al langer maar er lijkt niet actief een oplossing voor gevonden te willen worden. Onmacht die niet gevoeld wordt, althans niet door mij maar waarschijnlijk wel door de omgeving. Die vanuit hun eigen verleden reageren op de onmacht van de ander, oplossingsgericht in plaats van te duiden waar het probleem in zit, namelijk een aanhoudende klacht. Niet dat het de situatie was die er zich voor leende. Ik klaagde alleen maar.

Toch gaf God, ik kan het niet anders uitleggen, mij vanochtend inzicht. Ineens zag ik dat ik God voor de voeten liep. Nee, niet helemaal precies. Ik zag dat ik vooral bezig was geweest om Gods stem te willen horen, want dat verlang ik in gesprekken, in mijn tempo in plaats van mij te buigen naar Gods tempo en plan. Ineens verdween, en dat doet het ook nu door erover te schrijven, de donkere lucht als sneeuw voor de zon in mijn denken.

Gods plan is vaak anders dan mijn en jouw plannen. Ik wilde sneller dan God wilde. En daarover beklaagde ik mij. Maar ineens zie ik, God is met mij op weg en dit is wat hij hier en nu met mij aan het doen is. En als dat langzaam gaat ligt dit niet aan Hem, Hij laat me precies leren en zien wat ik per dag nodig heb. En als dat niet snel genoeg gaat naar mijn maatstaven is dat iets wat ik met geduld en volharding mag leren.

En God zou God niet zijn als juist vanmiddag ik in een boek, zonder dat ik daarnaar op zoek was, een stukje liet lezen over geduld. Er staat: ‘De drive hebben om door te gaan en God zegt dat je door mag gaan, maar er is eerst werk in uitvoering.’, daar werd de schrijver (Sander Wuister in het boek ‘Woorden van leven’) op een profetische manier van doordrongen door een profetes. Net als ik gisteren stond hij niet te juichen toen hij deze woorden hoorde, maar waar ik even tijd nodig had, zag hij de wijsheid van de woorden van God in.

Ik vind het opmerkelijk dat God door mensen kan spreken, ook iets wat de schrijver deelt, en God door Zijn Heilige Geest mij de oplossing van het probleem deze ochtend in gedachte gaf. Gods stem werkt op vele manieren.

Hij schrijft over het door eigen kracht werkelijkheid laten worden van zijn plannen. Dat is een zin die ik op mijn werkplek vooral bezig. En waar ik stappen in aan het maken ben, meer van God wil ik tijdens gesprekken. Maar ook in het leven van alledag. Het is voor sommige mensen misschien best fijn, de stilte en de rust, maar ik vraag me af kan mijn gesprek met God niet een meer prominente rol spelen in een dag. Misschien herken je het dat gedachten je op een dag meenemen, veel gedachten die je niet bewust bent over onbenullige dingen. Of het vullen van je dag met het nieuws, je telefoon of tv. Ik doe het ook wel eens met het excuus om even te chillen. Maar ik vul me op dat moment, en zou ik me dan niet vaker af kunnen stemmen op God/ Jezus, de Bijbel, gebed? Het is uitstappen uit wat ik altijd doe, nieuwe wegen bewandelen. En juist daar, in hele nieuwe gewoontes eigen maken, dat wordt me steeds duidelijker om te doen.

Hij spreekt nog over een fundament dat het gevolg kan zijn van geduldige groei, en zelf initiatief blijven nemen en daarbij gevoelig te zijn voor de Heilige Geest. Ik sluit af met een zin aan het eind uit hetzelfde hoofdstuk: ‘Heer, ik wil graag alle plannen die U met mij hebt, tot uiting zien komen in mijn leven. Omdat U een God bent, bij wie niets onmogelijk is (Jeremia 32:27).’

Amen.