Paarlen voor de zwijnen

Onlangs had ik een gebedssessie met iemand. Deze vrouw vertelde me toen ik deelde over mijn huidige geloofsreis dat ik op moest passen geen ‘paarlen voor de zwijnen te werpen’. De context was dat ik zoveel meemaakte dat ik wilde uitdelen maar me niet bewust was dat er onderscheid voor nodig is.

Vanavond had ik door de Heilige Geest een gesprek met Jezus en die liet dat in mijn gedachte komen. Dat ik eigenlijk nooit stilgestaan heb bij wie ik wat geef. Zoals ik in mijn laatste blog schreef is door rugklachten Jezus dichterbij gekomen. Bewust leven en bewust zijn op de dag in plaats van gedreven zijn door wat ik denk dat hoort. Ik denk dat ik hard moet werken in mijn baan. Dat ik niet stil mag staan. Hard werken is mijn adagium, ook voor God. En dat harde werken zit ook in wat ik aanbied in mijn werk. Ik realiseerde mij dat ik nooit stilgestaan heb bij dat wat ik geef in welke aarde ik dat zaai.

Het is bijna een op een de gelijkenis van de zaaier verteld door Jezus in (AI tekst) Mattheüs 13, Marcus 4 en Lucas 8, Hij beschrijft hoe het zaad (het woord van God) op vier soorten grond valt: de weg, rotsachtige grond, tussen doornen en op de goede aarde. Het symboliseert hoe mensen Gods boodschap ontvangen en de uiteindelijke vruchtbaarheid ervan, waarbij alleen de goede aarde oogst oplevert. Kernpunten van de gelijkenis zijn: de weg (satan steelt het woord), rotsachtige grond (geloof zonder diepgang), tussen doornen (verstikt door zorgen en rijkdom) en goede grond (groeit en brengt rijke vrucht voort).

Ik haast me te zeggen dat ik natuurlijk God niet ben, maar er zitten punten in de gelijkenis die ik herken in mijn werk. Voor wie het niet weten, ik werk als ervaringsdeskundige in de GGZ. Daar getuig ik ook over mijn herstel en wat de betekenis daarin is van God de Vader, Jezus Christus en de Heilige Geest. En eigenlijk word ik door mijn rugklachten stilgezet bij hard werken. Ik word steeds opnieuw bepaald wat ik eigenlijk aan het doen ben en hoe het komt dat ik lang zo moe was na een dag werken. Maar dan ook echt werken. Naast de lange dagen stond ik niet stil bij de paarlen die ik voor de zwijnen wierp. Iedereen krijgt bij mij dezelfde aandacht. En dat mag anders. Hoe dan?

Ik ga meer stil staan bij wat de persoon die ik voor me heb nodig heeft. Ik krijg complimenten van anderen dat ik goed weet af te stemmen bij waar de ander is, maar dit maakt een dieper besef los van dat gegeven. Want ik weet dat ik soms zo hard werk, in plaats van te luisteren. Dan wil ik toch uit alle macht mijn verhaal en oplossingen of Gods weg aan die ander ‘opdringen’. Want waar ligt de behoefte van de ander? Ik ken voorbeelden ook in mijn privé, waarin mensen helemaal niet openstaan om opgebouwd te worden. En het is ook niet eerder in me opgekomen om te onderzoeken bij mezelf wat de persoon tegenover me écht nodig heeft. Ik zeg het, ik kan goed aansluiten maar beoordelen of iemand open staat voor mijn verhaal is een steeds opnieuw finetunen van waar die ander is. Het leuke is dat er net zoveel mensen als verschillende benaderingen zijn, voor mij is ieder contact uniek en anders. Dat maakt het werk en de mensen om mij heen zo boeiend. Erg boeiend.

Terug naar de gelijkenis en de paarlen voor de zwijnen werpen. Waar ik getuig van mijn geloof en dat wordt aangenomen door de ander die er iets mee kan, valt het in goede aarde. Maar er kunnen allerlei redenen zijn waarom wat ik zeg niet tot het hart van de ander spreekt. Dan is het soms meer helpend de ander te erkennen, te luisteren en te bemoedigen op zijn/haar weg. Wat niet minder helend kan zijn, zoals de presentie methodiek bevestigt. Maar bewust van wie ik voor me heb en wat ik aan dié persoon aanbied en keuzes in maken kan ervoor zorgen dat ik een inzicht handen en voeten leer geven; te doseren. Wat me uiteindelijk gaat helpen beter voor mezelf te zorgen en dit prachtige werk nog heel lang met veel plezier uit te voeren.