‘Op de plaats, rust!’

Het is woensdag, mijn vrije dag en ik heb rust. Ik voel niet de urgentie mij in Bijbels onderwijs te verdiepen in de vele boeken die momenteel geduldig wachten gelezen te worden. Nee, ik heb deze middag een ander idee; schrijven.

De laatste tijd kwam het minder vaak voor een blog schrijven, maar ineens is het daar weer. Dat zet me stil, ik merk dat ik graag de stroom die het leven is tot nu toe graag in de hand houd door min of meer vaste dingen te doen op een dag. Vaste gewoontes als bidden en Bijbellezen aan het begin van de dag zijn goede en vaste gewoontes, maar ik vind het heerlijk als er geen moeten is en de dag er ‘te laten zijn’. Ik bedoel daarmee, nauw aansluitend wat mijn gemoed mij ingeeft. En de voorbije week krijg ik een indruk dat God mij wil laten zien dat ik meer los mag laten van wat ik altijd doe, christelijke boeken lezen in mijn vrije tijd.

Er is ook een andere verandering gaande. Na een fietsvakantie drie weken terug werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt van mijn beperkte conditie. Na een goed gesprek met mijn vriendin viel ineens het kwartje. Wat anderhalf jaar terug uitging als een nachtkaars zet ik nu kracht bij, ik heb mij opgegeven voor een fitness school bij een praktijk voor fysiotherapie in mijn woonplaats. Waar ik eerder het vlammetje zag doven vanwege rugklachten, dacht ik nu: ‘Ik ga gewoon en doe aangepaste oefeningen, daar zullen ze bij een fysiotherapie praktijk ook meer oog voor hebben.’ En dus heb ik me opgegeven en heb ik middels dinsdagmiddag een volledige training gehad. Een hele goede keus, al zeg ik het zelf.

Mijn lichaam voelt ineens spieren die lang ingeslapen waren, en waar het de dag na de kennismaking en training nog moe aanvoelde, is dat na gisteren anders. Vandaag ben ik heel subtiel meer energiek. Ik geniet ervan. En het laat me dus schrijven en tegelijk nadenken over de nieuwe energie die ik voel. Want als ik dus meer laat gebeuren wat er is en me openstel voor ‘nieuwe’ dingen zoals dit schrijven, wat heeft God dan nog meer voor mij in petto? Dat is nog een vraag. En ik schreef in de tweede alinea over ‘nauw aansluiten bij mijn gemoed’, en kan het dan zo zijn dat juist door het trainen van al die spiergroepen in mijn lichaam ik energie vrijmaak voor nieuwe dingen.

Het is sowieso een tijd van vernieuwing. Afvragend waar mijn weg nog naar toe leidt, zie ik hoe ik in mijn werk meer aan het loslaten ben. Maar ook op de helft van het restant werkzame jaren tot mijn pensioen aanbeland ben. Ik ben 5 jaar op mijn huidige werkplek en heb nog 5 jaar tot mijn pensioen. En ik dacht misschien heeft God nog nieuwe plannen, maar ik realiseer me na een gesprek vanochtend met een goede vriend, dat ik dik tevreden ben wat Gods plan voor mij op dit moment is.

Dus verlangend uitziend naar nieuwe mogelijkheden mag maar vooral in het kleine. Voor nu gebeurt er genoeg dat om aandacht vraagt. En mag ik wandelen in Gods plan met mij. Daar past dankbaarheid in, en misschien even een pas op de plaats. Dat is zeker goed om van tijd tot tijd te doen, genietend van waar ik ben. Want ik zou, als ik weer snel op weg ga, dat vergeten te doen. Op de plaats, rust, dus.

Ik zocht er nog een Bijbeltekst bij in mijn boekje met proclamaties vond ik er één: ‘Ik loof de Heere om Zijn goedertierenheid en om Zijn wonderen voor mij. Want Hij heeft de dorstige ziel verzadigd en de hongerige ziel met het goede vervuld.’ Psalm 107:8-9.

Amen.