Smachten

Ongeveer anderhalve maand geleden was ik in mijn gemeente. De dienst werd beëindigd met het aanbieden van een profetie voor wie dat wilde. Dat ging als volgt, zonder dat je tekst en uitleg gaf, profeteerde de desbetreffende persoon voor jou, dat hoefde niet langer dan een minuut te duren. En zo stond ik voor iemand van het gebedsteam die de volgende woorden over mij profeteerde: ‘Zoals een hinde smacht naar stromend water, zo dorst mijn ziel naar U, o God’.
(Psalm 42:1)

Ik hoorde dit aan en vond het in eerste instantie alleen bijzonder en mooi dat iemand dat over mij had uitgesproken. Enkele weken later echter besprak ik aan de hand van stressklachten die ik ervoer dit voorval met mijn christelijke coach. En toen ik dat deed en de woorden uitsprak, werd ik niet alleen emotioneel maar voelde ik daardoor de betekenis die die woorden voor mij hebben. Ik merkte dat ik meer tijd voor God apart moest zetten dan ik tot nu toe deed. Het voorbije half jaar was er min of meer ‘toevallig’ tijd vrij gekomen omdat mijn vriendin meerdere keren een week op vakantie was geweest. Maar ik besloot dat los daarvan ik tijd moest reserveren met God.

Ter onderstreping van dat voornemen, heb ik dit weekend tijd met God. Dat betekent dat mijn vriendin zelf een weekend doet wat zij graag wil, en ik in mijn eigen huis hetzelfde doe en dus God zoek.

En dat dit een goede keus is, bleek ook vorig weekend waarin ik door een workshop ‘Luisterend schrijven met Bijbelteksten’ achter de diepere betekenis kwam van die tekst uit Psalm 42. Daarin mocht ik associëren op wat de woorden uit de tekst voor mij betekenden, die eruit sprongen. Het ‘smachten’ was daarin voor mij zo leidend, woorden als ‘mij grenzeloos overgeven’, ‘volkomen doordrenkt van verlangen’ en ‘in stilte uitkijkend naar’, gaven die diepere betekenis weer. Maar ook ‘het stromend water’, als ‘mijn ziel’ en ‘dorsten’ kwamen naar voren als betekenisvol.

Als ik daar ben, word mijn ziel diep bevredigd juist door het contact vorm te geven tussen mij en Hem. En het is niet genoeg om een dag naast alle dingen die gedaan moeten worden, want die dagen heb ik ook in de week, een stukje God te zoeken. Voor mij gaat het om 2 á 3 dagen ondergedompeld zijn. En daar geniet ik van, dan komt er ook ruimte voor schrijven van waar mijn hart vol van is, zoals ik nu hier kan doen.

Ik wist niet dat God mij door die profetie op zoveel verschillende niveau’s richting aan het geven is. Dat vult mijn hart met verlangen. Verlangen om dit verlangen niet alleen te hebben maar ook van input en richting te voorzien. Maar niet alleen voor dit weekend, maar als een plek die het in de week mag hebben. En in dat kader realiseer ik me ook mijn opmerkingen en gedachten die ik had bij enkele vrienden die alle tijd hebben om God te zoeken en hun proces te doorlopen met God. Dat ik dan lichtelijk jaloers kon zijn en verlangde naar iets soortgelijks maar me op dat moment niet bewust was tegen welke achtergrond dit speelde. Nu wel, dus wat nu?

Ik schrijf vaak om inzicht op te doen. Om licht te werpen op een onderwerp. Nu echter weet ik dat mijn leven best gevuld is maar dat er iets heel wezenlijks bijkomt waar ik tijd voor wil maken. Ik ga het in gebed brengen, wil niet vooruit lopen op oplossingen.

‘Heer ontferm U over mij. U weet wat mijn hart verlangt, dicht bij U te zijn. Dat naast al het andere wat er al is. Mijn leven lijkt al vol, dat heb ik aan U te danken. Toch Heer is dit verlangen er. Wilt U er ruimte voor maken, wilt U me richting geven, wilt U mij kracht geven dit verlangen vorm te geven zonder de ander tekort te hoeven doen. Dank U, Vader, U geeft uit genade. Laat niet mijn wil maar Uw wil hierin geschieden.
In Jezus naam.’

Amen.