Schommelingen

Het leven verrast me telkens weer in datgene dat me overkomt. Ik deel over die levensreis in mijn blogs, vandaag ‘schommelingen’, een indruk die ik net kreeg over waar ik me bevind. Het helpt me erover te schrijven dus naast dat het jou misschien aan het denken zet, is het voor mij vooral therapeutische kost.

De schommelingen houden verband met mijn huidige situatie. De voorbije 2 maanden sukkel ik wat met mijn rug. Het is een uitdaging daar de juiste koers in te varen. Na in januari achtereenvolgens, medicatie, voeding, beweging, fysiotherapie, ziek gemeld werk, 50% gewerkt, volgde de volgende stap, terug naar het oude niveau. Ik kreeg nog wat krachtsoefeningen en de fysio zei me af te wachten of ik de gemaakte laatste afspraak nodig zou hebben. Dat leek een mooi vooruitzicht. Anderhalve week pijnloos, tot deze week; rugklachten terug met nog andere onverklaarbare klachten. Terug bij af?

Even zonk de moed me in de schoenen, ook omdat ik fysiek erg moe was. Ik word al moe bij de gedachte. Ik kon er niks bijhebben en verdiepte me vervolgens wat de oorzaak kon zijn. Ik ben geen groot voorstander van AI, maar die gaf me nieuwe inzichten. Zo zelfs dat ik besloot terug te gaan naar de basis, want wat probeert mijn lichaam mijn hoofd te vertellen?

Ik kom tot verschillende conclusies, dat heeft vooral zijn oorsprong in mijn werk. Juist de bron van zoveel vreugde. En ik zocht en zocht, eerst in een wijziging van mijn werkdagen, maar nu gaat dat breder, ook naar mijn belastbaarheid. Ik wil niet vol hoeven houden met paracetamol en een rug die bij elk wisje wasje opspeelt. Dus wat te doen?

Die bron van vreugde, bleek ook een valkuil want wat bleek, ik ben erg invoelend. Ik duik werkelijk helemaal in mijn cliënten, ga erin op. En laat dat nu mogelijk een oorzaak zijn voor mijn opbranden en klachten. Door zo intens te voelen, hield ik te weinig ruimte na de gesprekken om te herstellen om even rust te nemen en even iets anders te doen.

Ja, ik houd een slag om de arm, maar merk ook dat ik mijn werk onderschat heb. En mezelf overschat heb. Dus ga ik doseren, ga ik afwisselen, ga ik veel meer opletten hoe ik er bij zit en zet ik mezelf even helemaal stil om van daaruit duurzaam herstel te behalen. En ik bid en hoop zo dat het deze keer de juiste snaar is die ik geraakt heb in het oppakken van mijn rugklachten.

Ik sprak de huisarts en die zei dat de GGZ een plek is met zware belastbaarheid en waar mogelijk de combinatie lichamelijke klachten en belastbaarheid samen gaan. Het lijkt ineens een abc-tje, maar wat is er veel water voor door de Rijn gegaan. En nog zal het afwachten zijn, wat er gebeurt.

En dan zijn er mijn lieve collega’s die naar mij luisteren, die met mij bidden tijdens de dagopening die me verder brengen en spiegelen. Die me elke keer weer verder helpen. En ook dat is wezenlijk en belangrijk, mensen die met je optrekken als collega’s, als broeder en zuster, hand in hand. Dan ben ik dankbaar dat er genoeg mensen zijn die ik mag benaderen voor als ik ergens mee zit, die een luisterend oor bieden en goede tips hebben. Dankbaar voor het netwerk dat de voorbije jaren zo gegroeid is.

Dus van schommelingen naar een nieuwe balans, terug naar de basis. Schoon schip maken met oude gewoonten. Nieuwe gewoonten eigen maken. Amen.