Lichaam, ziel en geest

Ineens deze maandagmiddag zin om een blog te schrijven. Ik realiseer me daarbij dat ik goed gedij als ik kan leven bij het moment. Daar ligt een deel van mijn blog in besloten, want dat leven dat daarbij hoort was, zo bleek, al een lange tijd niet meer.

Sinds ik korter werkte maar een langere werkweek heb gekregen zijn de momenten als deze, ik bedoel als dit moment ‘go with the flow’, er niet meer geweest. Op laten slokken door werk, anderen en de rust die er nodig was om te herstellen van de eerste twee. Op de een of andere manier, en ik kom daar langzaam achter, hecht ik aan een leven dat zich ook dicht bij mijn behoeftes afspeelt. Niet dat de ander en werk daar geen ruimte voor is, maar op een dag vrij even helemaal ook niets hoeven daar geniet ik enorm van. En dat was ik kwijt geraakt.

Het is iets van het afgelopen half jaar, het uitte zich in een rusteloos zoeken naar oplossingen voor rugklachten. En ook dit inzicht kan zomaar één in de rij van dat zoeken worden. Wat ik natuurlijk niet hoop, want het mag eindelijk wel weer eens stabiel worden mijn lijf.

Door de laatste ziekteperiode is er echter een duidelijk verschil met voorheen, ik ben strijdbaar. Voor wie mijn blogs langer leest is bekend dat ik bekend was met ‘piepen’, als het even tegenzat begroef ik me in zelfmedelijden en apathie. En door nieuwe gedachten te denken, is daar verandering in gekomen. Gedachten als; ik zie dit als een uitdaging helpen mij daar heel erg in. Het is van klagen naar mogelijkheden zoeken en hoop op een uitkomst. Daarin leerde ik al eerder; ‘Woorden hebben kracht’. En die zin heeft zoveel waarheid in zich. Voor mij althans.

Mijn ziel zijn ook mijn gevoelens en emoties, en ja ik ga de voorbije week door een heel scala aan emoties. Voelend, delend met anderen, zoekend naar waar de kern van mijn verdriet zit, ga ik voort. En ook dat voelt als balsem voor de ziel. Daarbij zet ik mijn wil in. En nu ik dit schrijf, is juist dat ‘go with the flow’, voelen, schrijven, betekenis geven, rusten, mild zijn en mee surfen op de golven van de dag zo heel duidelijk mijn huidige proces.

Tenslotte mijn geest, die innerlijke drijfveer en liefde die mij voortdrijft naar God. Ik zit in mijn geloof in een enorme stroomversnelling. Juist ook door dat wat er is, mijn rugklachten, geeft God mij wegen hoe hier mee om te gaan. Ik leer dat ik mijzelf best zo nu en dan mag wegcijferen, en dat dat de controle die mij zo eigen is dan loslaat. Dat bracht mij bij een groot inzicht, dat ik heel veel angst die mijn dromen vaak beheersen kan loslaten door te vertrouwen op Hem mijn rots. Ik zie ineens een symbool voor me, een tekening waarin die rots staat met mijn huis (lichaam) erop. De rots die als fundament voor mij dient, die mij laat staan wat er ook om mij heen is aan tegenstand. Of dat nu mensen zijn of iets anders Hij is mijn Rots, stabiel, standvastig, onwrikbaar. Wow.

Terug naar mijn inzicht dat vertrouwen in God, dat heb ik zoals zo heel veel, niet van huis uit meegekregen dat leer ik op mijn weg die het leven heet. Dat is vaak pijnlijk, maar niet minder vreugdevol vanuit wat er uit voortkomt. Toch had ik soms gewild dat het me wat meer geschonken was, tegelijk denk ik dit ben ik, dit is Gods heilige plan met mijn leven. En dat is goed. En het volgende moment denk ik dan, maar er waren in de Bijbel veel mensen die veel meer te klagen hadden dan ik en het niet deden. Wat zeg ik, ook nu in deze tijd. Dat relativeert en helpt als dat ‘piepertje’ weer de kop opsteekt. Vooruit dus, go with the flow, en leef vol van Hem.

Amen.