05-09-2010 22:16

Vandaag was zo'n dag dat ik die gelegenheid had.
Ik had na de dienst niets gepland.
Nog een spontaan kopje koffie bij een oude dame.
En toen het niets: het grote nietsen: Heer-lijk.. in de zon
---
M'n luie stoel op het balkon gezet
----
nog eens langs de planten gelopen
----
in de zon gaan zitten - weer opstaan
---
De bolchrusanten bewonderen
---
een hapje eten klaar maken
---
met kop thee weer in het zonnetje gaan zitten
---
zus bellen
---
beide telefoons zwerven onopgeladen rond
na ze gevonden te hebben eerst half uur in de oplader
---
terug naar mn stoel en de zon
---
sta weer op en pak t boek van Corrie ten Boom waarin ik bezig ben
--
zit weer en lees wat
---
kijk weer naar de tuinen en luister naar de buurtgeluiden
gras wordt gemaaid , hier en daar burengeklets
---
sluit m'n ogen maar niet voor lang
---
kijk naar de wanhopige wesp aan de binnenkant van mn raam
--
sta weer op om mijn balkonnetje aan te vegen
--
pak de telefoon en warempel : zus & co est arrive uit Frankrijk!
--
na een uur snel naar de wc
--
vriendin bellen
--
is t nu warm of koud? ik kleed me om.
--
check ff Funky Fish
--
weer in de stoel, benen hoog tussen het hekwerk
--
ah en de zon die schijnt ...
---
denk na - of ik misschien moet gaan wandelen. maar vanmiddag moet ik niets-
--
ik voel de warmte - mmm
--
en vraag me af of t me nu gelukt is: die staat van onthaast niets te bereiken?
--
enfin ik heb in ieder geval een poging gedaan..


wie nog tips heeft ...

02-09-2010 14:44

Laatst had ik zo'n situatie op m'n werk die mij hierover deed nadenken ..
In de teampost bespraken we de kerkdienst aanbieden aan de patienten .
en 1 meneer in het bijzonder: een meneer die snel vloekt.
stel dat iemand toch wil gaan , is dat dan een goed idee?
Stel nu dat iemand zijn nood , frustratie en boosheid wil uiten naar God en zou vloeken?

De niet gelovige collega vond het wel een goed idee "want je mag je tenslotte toch uiten in een kerkdienst?"

Emoties uiten naar God- algemeen gesproken. zeg ik "Ja natuurlijk"
Maar de samenkomst is bedoeld voor aanbidding van God en opbouw van de gemeente>
Als iemand dan luidruchtig God vraagt hem naar de hel te sturen, lijkt mij dit niet zo opbouwend voor anderen.

Persoonlijk zou ik iemand eerder dan samen met counselor of geestelijk verzorger uitnodigen naar het Stiltecentrum te gaan. Of op een andere manier naar God te gaan .

Anderszijds:
Als iemand begrijpt niet boos te mogen zijn bij God( in een dienst) , is dat dan niet bij God wegjagen? God ziet het hart aan en in zijn eindeloze liefde weet Hij ook raad met boze mensen...

Weten wij dat ook?

Wat zijn jullie gedachten hierover?