christelijke datingsite en community header
  • Op zoek naar nieuwe christelijke vrienden of een relatie?
  • Dan is dit de site voor jou!
  • Mailen, bloggen en reageren kan gratis op Funky Fish
  • Probeer het uit en schrijf je ook in!

Van de man in het restaurant en de vrouw in de flat

Column door , , Reacties: 2, Nederlands
Gewijzigd op: 03-06-2019 10:08
Op een gewone dinsdagmorgen zat ik in een fastfoodrestaurant te werken.
Ik stationeerde me op een bankje waarnaast zich een stopcontact bevond, en verzorgde zowel mijn telefoon, mijn laptop als mezelf van energie in de vorm van stroom en koffie.

Met diezelfde energie ging ik een aantal uren te werk, met wisselend gezelschap op de bankjes om mij heen. De een nam een full breakfast, de ander een kop koffie. Zowel gezellig pratende mensen als stilzwijgende gezichten en hun bijbehorende persoonlijkheden vulden de ruimte.

Zo ook de man 3 bankjes verder. Het viel me op dat hij niet op zijn telefoon keek, maar wel met zijn vingers tikte en geregeld om zich heen keek. Hij leek me wat onrustig. Wat zou zijn doel hier zijn?
Hij keek af en toe mijn richting op, zag ik tersluiks. Ik dacht: misschien is hij verlegen om een praatje. Maar ik was aan het werk, dus dat kwam me eigenlijk niet zo uit. Ik negeerde zijn blikken.

Totdat hij tegen me begon te praten; “Of die hand onder mijn hoofd ervoor was omdat hij er anders af zou vallen”. Uiteraard was dat niet het geval, zei ik met een vriendelijke glimlach. Ik keek af en toe naar mijn beeldscherm met het idee om duidelijk te maken dat ik toch echt verder moest werken. De man bleef echter praten. En ik keek weer weg na de korte antwoorden die ik hem gaf.
Toen dacht ik: “Wat doe ik eigenlijk? Ik sta toch juist voor contact maken met anderen? Ik wil toch graag luisteren naar andere mensen? Waarom laat ik mijn werk dan voor gaan als hier een man zit die duidelijk behoefte heeft aan een praatje?”

Ik besloot mijn laptop even links te laten liggen, en met te focussen op het verhaal van deze man recht voor me. Hij vertelde dat zijn vrouw was overleden en hij hier vaak kwam om een kop koffie te drinken en links en rechts een praatje te maken. Vervolgens ging hij dan naar de Hema om te lunchen en ’s avonds at hij bij zijn dochter. “Elke avond?”, vroeg ik? Ja. Elke avond. Hij hield namelijk niet van koken, voor zichzelf. Dan moest hij 2 aardappels koken of 1 portie macaroni. Nee, bij zijn dochter eten was veel beter. Hij at trouwens sowieso niet meer zoveel. Sinds hij alleen was, was hij 27 kilo afgevallen. Al had dat ook wel te maken met dat hij niet meer hele dagen zat, zoals hij dat voor zijn pensioen op de vrachtwagen deed.

Sinds hij niet meer werkte had hij dus heel veel vrije tijd. Hij kwam bij mij over als iemande die gebonden is aan zijn verdriet en leegte. Iets waar hij ook na de 5 jaar sinds hij weduwnaar is maar geen vrede mee kon sluiten. Hij had gehoopt van zijn pensioen te kunnen genieten met zijn vrouw, maar dat mocht niet zo zijn. Dus ging hij af en toe – op aanraden van zijn dochter – een dagje weg of naar een winkelcentrum. Maar hoe gezellig was dat nou in zijn eentje?
Naast zijn vrouw waren er in datzelfde jaar 2 andere familieleden weggevallen. Wat een verlies. Wat een verdriet. Wat een eenzaamheid. Als hij dan weer alleen thuis kwam na een dagje in een drukke stad, overviel hem het alleen zijn des te meer.

Dus vulde hij zijn dagen met het gaan van plek naar plek, hopend op verlichting van zijn eenzaamheid. Maar zichzelf altijd meenemend. Hij leek vast te zitten in gestold verdriet.

Neem dan mijn maatje in Rotterdam. Een oude mevrouw van net 85 jaar, wonend op de 4e verdieping van een flatgebouw in Delfshaven waarvan het grootste gedeelte gebouwen van vroeger niet meer bestond. De bombardementen tijdens de Tweede Wereldoorlog had ze als kind meegemaakt. “Ik zie me nog door de straten rennen toen ik 7 was!” verteld ze. Of ze daar nog extra bij stilstaat op 4 mei, vroeg ik haar. Maar nee, dat was verleden tijd.

Mijn maatjes vader was jong overleden, maar haar moeder had, ondanks haar verdriet en de moeilijke tijd waarin ze leefden, altijd goed voor haar en haar broers gezorgd. Niets dan lof over haar. Toen mijn maatje getrouwd was, zei ze tegen haar man dat het nu tijd was om haar moeder eens flink te verwennen en te bedanken voor alles wat ze voor haar had gedaan. Maar nog voor ze dat goed en wel hadden uitgevoerd, stierf ook haar moeder.

Mevrouw was nu wees, maar had een lieve man en niet lang daarna een klein dochtertje om haar aandacht aan te geven. Haar dochter kreeg een man en 3 kinderen. Als ik daar op de koffie kom en al fotoboek doorbladerend verslag krijg van haar leven, proef ik dankbaarheid. En proef ik sterke koffie. Want daar houdt ze van. Slappe bakkies zijn niks voor haar; een pond koffie per week gaat er zo door. Toen haar man nog leefde 2 pond. Ze vond het toch zo gezellig als haar man dan zei: "Kom, we doen nog een bakkie!" Ja, dat mist ze wel.

En toch proef ik geen bitterheid. Natuurlijk heeft ze het moeilijk met het gemis van haar man en anderen die ze liefhad. Natuurlijk vindt ze het moeilijk dat haar lichaam aftakelt en ze zich haar geheugen niet meer goed herinnert, maar ze kan ook genieten van de kleine dingen. Zoals wanneer ik haar bel of een bezoekje breng. Of wanneer ze geniet van een televisieprogramma. En elke woensdag vormt haast het hoogtepunt van haar week: de geheugenclub waar ze met elkaar oefenen om bij zichzelf en bij de tijd te blijven. Een groep mede-ouderen die tijd, lief en leed met elkaar delen.
Mijn maatje is in staat om naast haar verdriet zich ook vast te houden aan hoop. Hoop op een nieuwe dag met ontmoetingen en het ervaren van verbindingen. Ze blijft onderdeel van de maatschappij, zij het minder intensief dan eerder.
Ze lijkt een sleutel te hebben die mede door anderen in haar netwerk is aangereikt. De sleutel om haar leven te blijven delen. Om niet in een isolement te raken. Om niet vast te blijven in haar verdriet van het alleen door het leven gaan.

En jij?

Hoe vind jij het om zonder partner door het leven te gaan? Heb je er verdriet om? En deel je dat verdriet met anderen? Ervaar je genoeg verbinding met de mensen om je heen? Moeilijke omstandigheden overkomen ons allemaal. Ze horen bij het leven. Naast te gekke dingen zullen verlies en verdriet met ons meereizen. Hoe we daarmee omgaan en wie we daarin toelaten is aan ons. En waar we ons op focussen ook. Er is immers genoeg om van te genieten! Verdriet en blijdschap kunnen naast elkaar bestaan. Denk je vast te raken in je gevoel van eenzaamheid of verdriet om verlangens die nog niet zijn uitgekomen? Wacht niet te lang en vraag hulp. Niks mis mee.

P.S. Inmiddels heb ik een relatie waar ik blij mee ben. Maar hoe lief mijn vriend ook is, ook ik kan me nog soms eenzaam voelen. Niks geks aan. Zo blijkt als ik met mijn getrouwde vrienden praat die dit herkennen. Het helpt me om me afhankelijk van God te blijven en te blijven delen over wat er in me omgaat. Zo komt er juist ruimte om de mooie mensen en dingen in mijn leven te blijven zien.
Log in om te reageren.
LEES OOK
Levensvisies Funky Fish ©
Wat is jouw mooiste of meest favoriete verbeelding?
Onverwacht Funky Fish ©
Een onverwachte ontmoeting
Reacties: 2
  • Wat leuk Johanne om zo'n boeiende blog te lezen met afwisselende gebeurtenissen. Je bent gezegend nu jij jouw leven deelt met een partner.
    God zij dank zijn mijn partner al vijftig en een half jaar getrouwd en koesteren nog menig maar 'verliefde gevoelens'. We zijn wel heel verschillend en onze intentie is steeds elkaar optimaal de ruimte te geven. Op het gebied van onze levensovertuiging vormen we een sterke eenheid. Geen van ons tweeën zou anders gewild hebben !!
    Willem-Anne | 27-05-2019 | 14:50 | NL
  • Iedereen ervaart wel eens eenzaamheid... Ongeacht met hoeveel mensen je ook omgeven wordt, met hoeveel maak je "echt" contact?
    Met je partner zou je "echt" contact moeten hebben, maar ook dit bidet niet altijd de uitweg van de duistere kooi van eenzaamheid... Wat heb je daarvoor wel nodig?
    Putten1987 | 27-05-2019 | 11:55 | NL