christelijke datingsite en community header

Wachten op de ware

Column door , , Reacties: 2, Nederlands
Gewijzigd op: 07-10-2017 15:23
Je herkent het misschien wel. De vriend of vriendin die goedbedoeld zegt dat het het wachten waard is. Bemoedigend bedoeld. Hoopvol. Troostend. Echt helpen doet het niet. ‘Jij hebt makkelijk praten’, denk je. ‘Jij hebt al een relatie. Voor mij is het nog maar afwachten of het ooit nog eens zover komt.’

Het is allemaal een kwestie van tijd. Die niet te overzien is. Geef het de tijd. Jouw tijd komt nog wel. Maar wanneer dan?

Ik herinner me een mailwisseling met een vriendin, op een moment in ons leven waarop we allebei single waren. Zij schreef dat ze niet wilde dat haar partnerwens haar leven beheerste, maar dat ze het moeilijk vond om met dat onvervulde verlangen om te gaan. Er zijn mensen die er van overtuigd zijn dat God de juiste persoon op hun pad brengt. Zij vertelde dat geloof op dat moment niet te hebben. “Had ik het maar, dan zou ik er een stuk relaxter in staan.”

Ook schreef ze dat ze een vriendin had gesproken die de sociale status beschouwt als een soort lotsbestemming. Sommige mensen zullen een partner vinden en anderen niet. We leven nu eenmaal in een gebroken wereld. “Het klinkt heel plausibel, maar vrolijk word ik er niet van.”

Heel herkenbaar allemaal. Ook ik worstelde af en toe met mijn status als single. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat het niet zo was. Ik bad regelmatig voor een partner, voor mezelf en voor andere singles om mij heen. Tot een moment waarop ik letterlijk huilend op mijn knieën in gebed was. Toen besloot ik: ‘God kent inmiddels mijn verlangen. Ik ga het niet nog een keer vragen. Het is goed zo. Ik ga iets moois van mijn leven maken en zie wel wat er verder gebeurt.’

Mijn vriendin schreef dat ze zou willen dat ze het verlangen naar een partner los kon laten. “Tenslotte moet je ook als single een vervuld leven kunnen leiden, toch? Het stoort mij dat ik het gevoel heb dat ik niet ten volle leef. Ik heb meer het idee dat ik de tijd op een zo aangenaam mogelijke manier probeer te doden tot ik een man gevonden heb. Een soort wachtkamergevoel. Dat lijkt me niet gezond, maar ik weet niet hoe ik het kan veranderen. Ik heb een leuk leven, en ik voel me rijk en gezegend met lieve vrienden, met mijn huis en mijn baan, maar toch, het verlangen naar een metgezel blijft knagen...”

Ik probeerde haar (en mezelf) te bemoedigen en schreef terug:
“Ik geloof dat mensen op je pad komen, dus ook die man. Soms zou ik willen weten hoe, wat en wanneer. Tegelijkertijd is de spanning er dan ook meteen vanaf. Het gaat ooit eens gebeuren. Maar ik denk niet dat ik dat kan afdwingen.

Ik geloof trouwens dat singleschap maar voor weinigen een lotsbestemming is. Volgens mij heeft God de meesten van ons niet gemaakt om alleen te zijn. De bijbel begint ten slotte niet voor niets met een geweldige lovestory. Wel geloof ik dat de ongeduldigen onder ons (waaronder ikzelf) een les in geduld krijgen op dit gebied.

Zelf zie ik het niet echt als wachten, als op een bus of trein. Ik heb het idee dat ik al zit en dat die ander elk moment kan instappen…”

Log in om te reageren.
Reacties: 2
  • Mooi geschreven. Heel herkenbaar en mooie bemoediging smiley
    Krully | 08-10-2017 | 12:58 | NL
  • Ik vind het een grote uitdaging geduld te hebben en het aan God over te laten en toch ook niet stilletjes thuis te gaan zitten wachten. Zoals je schrijft het is als in de trein zitten, op weg zijn, en verwachten dat de ander met je mee gaat reizen dus er klaar voor zijn.
    Adriano | 07-10-2017 | 19:49 | NL