Standaard als ik na mijn werk thuis kom, gooi ik mijn achterdeur open om katlief de kans te geven even buitenlucht te snuiven. Op het moment dat ik opsta om mijn bord op het aanrecht te zetten, zie ik hem. Roerloos zit hij midden in de keuken. Onbestemd bruinig van kleur. Ik schrik niet zozeer van hem dan wel van mezelf. Pánisch word ik, inclusief het trillen en de tranen die daarbij horen. Als eerste ren ik naar de buren, God schonk me namelijk een brede, stoere buurman: niet thuis. Dan bel ik mijn ouders: er wordt niet opgenomen. Mijn ex: voicemail, mobiele nummers van beide ouders: geen gehoor. Vriend in de buurt: niet thuis. Ik zit op de leuning van mijn bank en volg de rondschuifelende kikker met argusogen. Inmiddels hoor ik mezelf nota bene hardop huilen. Ik kan echt héél veel aan, dacht voor niets en niemand bang te zijn… maar deze kikker ondermijnt alles. Ik scroll door ‘mijn contacten’ van mijn mobiel, maar er is niemand die dicht in de buurt woont. En de kikker is inmiddels al twee rondjes om de tafel gelopen en koerst nu af op het gat onder mijn koelkast. Ik móét wat doen, maar ben zó ontzettend bang...