26-08-2009 15:21

Vol zenuwen stapt ze uit bed. Zelfs de warme stralen van de douche kunnen haar niet ontspannen. Na de douche kleed ze zich snel aan. Haar ontbijt smaakt nergens naar en met moeite krijgt ze het naar binnen.
Onderweg in de auto word de spanning groter aangezien ze dichter bij de bestemming kom waar het allemaalgaat gebeuren.
Aangekomen neemt ze de omgeving goed in haar op. Ze zoekt naar ontsnappingsmogelijkheden. In haar gedachten spelen allerlei scenario's zich af. Plan A, B en C zijn dan ook snel gemaakt.
Ze probeert zich te ontspannen en zet alles wat nodig is klaar zodat niks haar kan overvallen. Het helpt blijkbaar want ze is zo bezig met de voorbereidingen dat even de tijd vergeet
Maar dan......
Opeens schrikt ze op van een geluid. Heeft ze het wel goed gehoord? Ze luisterd gespannen..... daar.......wat was dat?
Alle zenuwen die zojuist verdwenen leken te zijn komen in alle hevigheid weer boven. Sterker deze keer zelfs.
Haar hart slaat op hol, het zweet breekt zich uit.
Dan hoort ze het geluid dichterbij komen. Het geluid doet haar denken aan een losgeslagen kudde dieren.
Met een ruk draaid ze zich om en ze ziet de wezens tevoorschijn komen.

Daar staat ze dan, oog in oog met de wezens.
Wat moet ze doen? Haar hand beweegt zich langzaam omhoog.
Eén van de wezens komt langzaam naar voren.
Het komt steeds dichterbij todat het maar een paar centimeter van haar verwijderd is.
Het wezen pakt haar hand.
"Goede morgen Juf!"
"Goede morgen Maarten!"



Woei! ik heb mijn eerste schooldag als juf van groep 3 overleefd!!

14-08-2009 12:14

De manier waarop zijn/haar lip, zonder dat hij/zij het door heeft, begint te trillen als hij het koud heeft.
Wanneer hij/zij met twee vingers een liedje op het keyboard speelt.
De frons die op zijn/haar voorhoofd verschijnt als hij/zij zich concentreert op iets.
Wanneer hij/zij neuriënd door het huis loopt.
Als hij/zij niet kan beslissen over iets en er een kwartier over doet om tot een beslissing te komen.
Wanneer hij/zij weer eens bewijst wat voor een chaoot hij/zij eigenlijk is.
Wanneer je in zijn/haar ogen kan lezen wat hij/zij denkt.
Als zijn/haar ogen in gedachten verzonken uit het raam staren

Al deze dingen zijn dan al genoeg om van die persoon te houden en het maar dicht bij die persoon te zijn en naar hem te kijken brengt al zoveel voldoening.....

Als je er te lang over nadenkt, komt het misschien raar en onnozel over. Maar toch is het eigenlijk ook heel mooi. Dat die persoon zich niet hoeft uit te sloven, maar al door wie hij is zoveel vreugde en geluk kan brengen.
En terwijl ik hier over na dacht, besefte ik mij ineens dat God eigenlijk zo naar ons allemaal kijkt.
Hij verwacht eigenlijk helemaal niets van ons. We hoeven ons voor Hem helemaal niet uit te sloven. God geniet al van ons in de alledaagse gewone dingen die we doen.
Bij ons mensen kunnen de dingen waarvan we eerst het meeste hielden ons op een gegeven moment ook gaan irriteren, als de liefde verzwakt. Maar Gods liefde voor ons zal nooit minder worden. De liefde die God voor ons heeft is onbeschrijfelijk en voor eeuwig.
Bijzonder eigenlijk. Wij hebben nog wel eens het gevoel dat we niet goed genoeg zijn voor Zijn liefde voor ons. Maar dat is dus helemaal niet zo!

Ik ben zo blij dat ik tot deze conclusie mocht komen, dat God al van de kleine dingen die wij doen zo intens kan genieten.