17-03-2010 17:36

Was een slogan op een t-shirt die ik kocht tijdens een missie in Bosnie-Herzegovina in de zomer van 1999.

Ja ik ben beroeps militair geweest.

Dit T-shirt kwam ik tegen bij de Amerikanen in een Army store in Sarajevo.
De slogan sprak mij erg aan, het merk was No Fear, dus ik dacht,die wil ik hebben.

Pas later werd mij de betekenis pas duidelijk.

Nu kan ik concluderen.

Gevaarlijk, allerminst.
Dit is uiteindelijk de plek, de plek om God te dienen, en zijn rijk te vergroten.

Het vooruitzicht is prachtig, en het wordt nooit vervelnd.

Lang leve de gevallen Engel.

07-11-2009 17:58

Na intesieve chatcontacten, en het vanzelfsprekende verkennen van deze site, bekroop bij mij meer en meer het gevoel om ook wat weg te drukken op mijn keyboard.

Maar een blog,....waarover?

Nou, daar begon het dan hersenspinnen. Maar dat is toch ook niet goed, bedacht ik me al snel, zoiets moet toch, impulsief vanuit een windvlaag uit mijn ideeen genomen worden? Tja das waar dacht ik al snel.

Nu ben ik hier op een site, waarvan ik al snel begreep dat hier mensen zijn die toch het geluk van hun leven gevonden hebben. Getrouwd zijn dankzij deze mooie site.

Zelf heb ik een verleden achter de rug, waarvan je deels uit mijn profiel kunt opmaken, waar ik niet actief betrokken ben in/met de kerk en de hele wereld daarom heen. Toch mede door mijn eigen belangstelling een getuige van gods werken. Je zou kunnen zeggen dat ik daar door mijn verleden steeds meer van ben gaan begrijpen. Europa heb ik op een paar landen na zo'n beetje compleet bezocht, mensen vanuit het straatperspectief leren kennen, vanuit allerlij landen, vanuit voornamelijk compleet verschillende christelijke stromingen heb ik kennis mogen leren maken met de diversiteit aan bestaansmogelijkheden. Waar een ieder in deze wereld op zijn eigen mannier zijn verhouding met god onderhoud, de wereld die ik heb mogen leren kennen dan.

De tv zegt mij niet veel, daar ben ik nooit fysiek bij, maar daarentegen de werkelijkheid van de straat, vanaf Gibraltar tot Roemenie, zoveel verschil. Maar een ding hebben we allemaal gemeen, we geloven allemaal in deze ene bijzondere bijna onaantastbare vorm van liefde die we bij ons in het christendom God genoemd hebben.

Zelf ga ik mede daarom niet echt op kerk bezoek, en sla ik de bijbel er ook niet al te vaak op na. Ik ken hem wel, compleet gelezen, wellicht al meerder malen ondertussen.

Maar de realiteit van de diversiteit, in de ons bekende wereld is voor mij persoonlijk een kerkbezoek van minuut tot minuut van moment tot moment. De belevenis van evolutie zoals die nu plaatsvind, zoals een struik zich ontwikkeld tot een volgroeid bos.

Dat is voor mij het bewijs van de aanwezigheid van God.
Zo zie ik de kerk als een plek van herkenning, waarvan ik altijd een goed gevoel krijg, mocht ik er een passeren op het pad, zoals er maar een voor mij zou kunnen uitstippelen.

Blij ben ik met elke dag in dit leven, al is het soms moeilijk te begrijpen waarom sommige zaken zich zo afspelen zoals ze zich in je leven presenteren.

Gelukkig heb ik het vertrouwen in mijn Heer, die me tot nu toe al heel mooie dingen heeft laten zien.

Mijn dank is groot, mijn dank is aan God.

Hij die mij de mogelijkheid heeft gegeven om hier te mogen proberen contacten te leggen met mensen die er het zelfde over denken.

Dus snel weer terug .....