23-08-2010 00:40

Er komt een kindje van één jaar voor mijn neus staan. Met wat uitnodigende blikken van mij overwint ze haar angst zodat ze haar nieuwsgierigheid in het contact de ruimte kan geven. Ik speel op een natuurlijke en ontspannende manier met uitdrukkingen en gebaren waardoor ik mag genieten van dit kleine wezentje dat zich in lenige bochten wringt om contact met mij te blijven houden zonder al te direct de confrontatie aan te hoeven gaan. De interactie is ongrijpbaar, maar niet pijnlijk. Het is zelfs liefdevol te noemen.

Ik heb een hekel aan de gedachte dat ik God, mijn Vader, “Papa” zou moeten noemen. Ik begrijp uit het voorbeeld hierboven echter heel goed dat onze omgang met Hem net zo vrij, speels, onbevooroordeeld en liefdevol mag verlopen. Ik ben een gevoelig mens en verlang naar intimiteit, maar ik ben geen klein kind. Ik denk na over de wereld en over mezelf en ik denk dat ik er aardig wat van begrijp.

Wat ik vaak niet begrijp, is dat wij begrijpen kunnen. Zo'n klein kind beleeft veel in een kort moment. Uit de beschermende armen van haar moeder weggestapt, komt ze ook weer hard teruggelopen als ze de uitdaging van ons contact genoeg heeft ervaren. Rust in twee liefdevolle armen. Ze weet dat er verwondering bestaat en zo zoekt ze om te ontdekken, zichzelf en alles eromheen. Als het niet bevalt, als ze iets niet mag of ze voelt pijn dan gaat ze huilen. Als het mij niet bevalt kan ik ook een potje janken, maar ik ben meer dan emotie.

Ik begrijp dat ik niet alles begrijp en begrijpen kan, maar ik weet wel dat wat ik begrijp vaak de realiteit is. Ondanks dat kunnen mijn gedachten me blijven kwellen tot enorme ergernis.

Waarom Heer, waarom laat U mij zoveel begrijpen van wat zo onbevattelijk is?

PS: reageer als je wilt, maar reageer a.u.b. niet op mij persoonlijk. Ik deel dit om te delen, niet om er persoonlijk een reactie op te krijgen.

05-08-2010 01:01

De eerste onuitwisbare punt zette ik neer met enige aarzeling. Het besef dat de inkt het papier raakte, maakte dat ik door moest zetten. Ik moest de ontspanning zoeken en de woorden laten komen. Een op volle toeren draaiend brein met gevoel voor stijl en vorm, mocht de ontspanning van mijn motoriek niet meer verstoren.

Fouten zijn menselijk, maar dan moest de brief toch over. Type-ex is voor mietjes. Type-ex wist niks uit, het legt een dikke klodder chemische troep over letters die beter naturel en mislukt achter waren gebleven. Hoe krachtig kan een kwetsbaar display van ongecontroleerde krabbels zijn? Hyves kan er een puntje aan zuigen!

Mijn geestelijke inspanning dreef in zijn drive mijn vingers tot een daadkrachtige en vloeiende beweging. Zolang mijn woorden opeenvolgend geprepareerd bleven komen, zolang mijn hand zich behoed en bewaard voelde, was ik in mijn schrijverselement. De inkt heeft gelopen volgens de tred van mijn vingers.

Ze stuurden aan tot volle regels met krullen en halen. Als man mag ik blij zijn met een leesbaar resultaat. Het ijverig streven naar het gehoorzaam volgen van de voorbedrukte lijnen heeft zijn vruchten afgeworpen. Enkele ruimtes wit zijn opengelaten op gepaste afstand. Ik heb geen sier aan de letters meegegeven, maar mijn 'handtekening' op het stevige papier beschrijft mijn persoonlijke groet op onnavolgbare wijze. Niets ervan is perfect, maar ik weet het zeker, ik ben blij met het resultaat.

Ik hou hem nog even vast. Mijn blik op de gleuf van de brievenbus doet verlangen naar de oude vertrouwde kunststof flapstukjes die gingen kletteren als je er iets doorheen deed. Ik doe hem op de post en kan met een gerust gevoel weglopen dat ik deze aan haar getekende brief heb volbracht.