04-09-2010 18:30

Me op de klepels storten als een vastberaden quasimodo, maar er zijn zoveel klokken. Daar begint zelfs Tarzan niet aan. Een onbegonnen missie. Straks zullen al die klokken spelen. Zal de beiaardier ze met een klavier bespelen. Op een bankje in een ruimte hier vlakbij. Maar straks kwam later pas. Er was nog tijd.

ik zie de gigantische wijzerplaten, schuin vanaf de klokkentoren. Zal ik het proberen? Ik kan er aan gaan hangen, maar ze zullen me meenemen of ik een insect was.De tijd gaat verder. Tik-tak. De zandloper wordt weer omgedraait.

Ik moet mijn ding nog doen. Van uitstel kwam afstel, zeiden ze. Had ik maar geluisterd, maar ik wou niet. Ik kon er niet aan. Mijn klok was namelijk het belangrijkst. Als dit… Als dat… Kon je maar eens terug. Alleen Superman kon eventjes de tijd keren door supersnel rond de aarde te vliegen. Dat was maar een minuutje. Er bestaat geen opleiding om Superman te worden, zelfs geen universitaire. Ook de LOI liet het afweten. Hé, ik heb het al voor je gecheckt. Die gast is sowieso nep. Welke kerel is er nou bang voor kryptoniet? In zo een pak sta je toch zwaar voor joker? Soms moet je een nullijn inlassen in je route. Gewoon opnieuw. 'Reset'.

Ik maakt me wel eens zorgen en af en toe zal ik dat blijven doen. Vaak zag ik beren achter bomen die achteraf hooguit een eekhoorntje bleken die verschrikt naar de hoogste takken schoten toen ik ze confronteerde.
Waarom maakte ik me nou zo druk? Daar waar ik tegenop zag is voorbij gegaan. Wat nog komen gaat laat ik gebeuren. Al die onrust bleek voor niks. Wie vertrouwde ik nou helemaal niet? Waarom zou ik ook de tijd willen stoppen? Het gaat om de toekomst - dat stuk grond, dat steeds verder afdrijft van de dingen die je nog vast houden van wat er gebeurd is.


Ik geloof dat de tijd juist een vriend is. Een verrekt goeie zelfs. Het geeft ons inzichten. De tijd is Zijn instrument. Tijd kan ook als balsem werken als je het maar wilt zien. De grote basiliek heb ik inmiddels verlaten. De klokkentoren zie ik nu van veraf. Straks zal het gaan spelen. De stad lijkt wel een ansichtkaart als ik uiteindelijk de heuvels insla.

Daar is in de verte is een Figuur dat wenkt. Waarom bewegen mijn voeten zich in Zijn richting, maar twijfelt mijn ziel of ik moet gaan? Accepteert Hij me nog na de verkeerde afslagen in mijn leven?Waarom gaan zo velen die kant op? Het is of Hij zei: "Jammer van de verloren tijd maar zoals je ziet sta Ik er nog steeds. Je kunt altijd bij Me komen. Diep ben Ik voor je gegaan. Dus zullen we opnieuw beginnen? Wordt het niet eens tijd dat..

21-08-2010 01:05

Soms probeer ik mezelf te verstaan. De storm van gedachten maakt het er niet makkelijker op. Al die innerlijke dialogen die heen en weer kaatsen en soms kruislings gaan. Alle kanten op zodat je de samenhang kwijtraakt. De rode draad. Teveel ruis. Een op hol geslagen flipperkast. Wie zit er met zijn poten aan die knoppen? Ik wil het balletje besturen. Het gevoel van een menigte die tegen me aanschreeuwt. Dit moet je doen en dat kan je beter laten.
Laat me. Het komt wel. Ik ken deze trip. Nog even niet, maar morgen is altijd een dag later. Is het niet? Ben ik mijn doel kwijtgeraakt?


Geestelijk op drift in een zelf gecreëerde Bermuda Driehoek en jij dan? Ga je ook verdwijnen net als die anderen die zichzelf zijn kwijtgeraakt? Die denken zichzelf te kennen, maar bedrogen uitkomen omdat ze enkel op hun eigen kompas varen? Zelfs de radar verliest ze uit het oog. ‘Ik red me wel', zeggen ze. Tuurlijk! Wat jij wil. Ze lijken op te lossen. Te vervagen omdat ze de kern zijn kwijtgeraakt. Ik zei het toch? We moeten weg hier. Twee zien meer dan één. Ik weet echt niet hoe we daar geraken. De landkaart ben ik onderweg kwijtgeraakt, dus we moeten improviseren. De TomTom werkt hier niet. Sorry….
Toch moeten we het proberen. We moeten de lijnen uitzetten. Zie je dat het lukt? Zie het als een reis. Het schip dat we moeten optuigen. De zeilen bollen al. De golven zijn hoger dan ik had verwacht. Het schuim vliegt me om de oren en ik denk: "Kom maar op!"


Langzaamaan wordt het donkerder. De wind is gaan liggen en het water klotst tegen het vooronder. De nacht is voorbijgegaan en de opkomende zon beschrijft haar baan over het water. De golven reflecteren ochtendgoud en ik hoor de meeuwen krijsen. Snerpend. We moeten niet langer talmen, maar verder gaan. Hijs de zeilen. Ja, koersen. De confrontatie aangaan. De angsten tegemoet. Wat is het dan precies? Kun je het geluk om je heen soms moeilijk verdragen omdat het jou ergens aan ontbeert? Misschien bang om over te blijven? Ben je bang dat de haaien zullen komen? Ze bestaan enkel in je hoofd. Dingen kunnen je overkomen. Dat is helder. Daar doe ik niks aan af – no way - maar voor de rest geldt: Alles wat je overkomt, dat doe jezelf. Als je niks doet blijven ze bestaan. Dan zullen hun vinnen alleen maar groter worden. Hun tanden als knipmessen lijken. Je bent toch een harde? Althans, dat is wat ze mij verteld hadden. Ze zeiden dat je nooit opgaf.


Je kun je de haaien verslaan. Duik desnoods in het donkere water en ga ze tegemoet. Weet je dan niet wie er achter je staat? Je kon niet geloven dat geluk nog ooit terug zou komen of dat het überhaupt zou komen. Wie ben jij om te bepalen dat je geluk voorbij is?


Stop elke routeplanner maar in de kliko. Ik ben er klaar mee. Hier zijn geen kaarten voor getekend. Is Hij niet de Weg, de Waarheid en het Leven? Komaan; je hebt recht op Zijn schatkamers van Geluk. je hoeft alleen maar je handen uit te strekken. Het roer zal vanzelf gaan als je Hem maar durft te vertrouwen want alleen ga je het niet redden. Soms kan de Waarheid simpel zijn.