09-08-2010 17:23

Een tijdje geleden had je nog een leuk datingprogramma dat garant stond voor heerlijk ongemakkelijke date-momenten. Het programma heette ‘Nu alleen nog een man’ (die titel alleen al! ). Het was altijd genieten geblazen om lekker in je comfortabele snuggie mee te gluren, hopend op een geladen stilte of een ongemakkelijk moment.

Aan het begin van het programma werden er vijf mannen gepresenteerd aan de vrouw. Er werd opgeschept over wat ze tot nu toe van het leven gemaakt hadden. Vervolgens staarden vijf paar ogen haar verwachtingsvol aan, terwijl ze drie uitverkorenen verkoos die haar op een date mochten trakteren.

Deze ene man had zich goed voorbereid. Na een ‘gezellige’ fietstocht door het bos waar in totaal vijf lettergrepen werden gewisseld (en dan krijgen wij als kijker nog de goede stukken te zien) besloot het stel iets te gaan drinken in het favoriete café van de man. Ze waren de enige bezoekers en buiten het snorren van de camera kon je alleen de doek horen van de barman, die het rustige moment aangreep om de glazen extra goed op te poetsten.

Na de dodelijke stilte schraapte de man eindelijk zijn keel. Verwachtingsvol zette ik de tv iets luider en hield mijn adem in, ik wilde niks missen. Hier kwam het...

“En, hoe vind je me tot nu toe?”

De vrouw verslikte zich bijna en keek schichtig om zich heen, op zoek naar hulp. De man had totaal niet door dat de vrouw zich vreselijk ongemakkelijk voelde en keek haar verwachtingsvol aan. “Nou?”, moedigde hij haar aan.

”Eeeeeeeeeeh..” Koortsachtig zocht ze naar het juiste antwoord. ”Wel leuk”, loog ze, hopend dat de man de werkelijke betekenis achter de woorden zou snappen. Haar hand ging zelfs onbewust naar haar neus om te checken of deze niet gegroeid was.

Maar helaas, de man snapte het niet. Hij was verrukt en straalde! “Ik vind jou ook leuk”, zei hij en dat maakte dat mijn snuggie nog lekkerder aanvoelde. Ik zal nooit zijn verbaasde blik vergeten, aan het einde van het programma, toen de keuze van de vrouw op een ander bleek te vallen.

Aan dit fragment moest ik vannacht even denken toen ik het weekend aan het evalueren was. Ik was met soepkip naar een stel vrienden geweest die een dochtertje van twee jaar hebben. Het was het bekende tafereel. De peuter schuilt verlegen achter de rok van moeder en vraagt zich af: “Wie is die vreemde snuiter? Waarom moet hij nou weer hierbij zijn. We hadden het toch gezellig zonder hem erbij?” Vervolgens maakt de moeder het nog even erger door het wicht te vragen: “En hoe vind je Eddy tot nu toe?”

“Wen maar vast aan die vraag”, dacht ik, toen het arme schaap koortsachtig zocht naar het beste antwoord. Ik betrapte mijzelf er nog op dat ik stompzinnig naar het arme kind zat te grijnzen om haar aan te moedigen ‘het goede antwoord’ te geven.

Sorry kleintje! Maar nu ga ik er wat aan doen! Ik ga van tevoren instructies geven aan ouders en bedenk een lekker oncomfortabele comeback voor als ze toch de fout in gaan. Want met deze vraag mag gewoon nooit meer iemand voor het blok gezet worden! Ongelofelijk…

29-07-2010 17:21

Zoals altijd kost het vinden van een parkeerplek ongeveer twee keer zoveel tijd dan het bereiken van de stad. Zo ook nu weer. Iedere meter die ik voortschreed bracht mij verder van het uiteindelijke doel van de reis en mijn humeur verslechterde evenredig. 'Wat een ellende', hoorde ik mijzelf overdrijven.

Plotseling hoorde ik een Amsterdamse kijfstem “Rot op!” Dat zal wel weer zo'n viswijf zijn die haar arme, slome vriendje uitkaffert, dacht ik. En ik keek of het tafereeltje misschien toch nog voer gaf voor een leuke blog. Ik zag twee jonge gasten en een jongedame. De dame had het niet naar haar zin en was er duidelijk niet van gediend dat één van die knapen haar arm stevig vasthield.


“Hé!”, riep ik instinctief, terwijl ik aan de handrem trok en uit mijn auto stapte. “Yo vriend. Ik zou maar… “, begon één van de jongens, terwijl hij zich breder wilde laten lijken door zijn armen wijd te houden, zoals hij ongetwijfeld in een clip op MTV had gezien.

Ondanks dat er nog ergens in mijn aderen een restje Zuid-Europees bloed moet stromen, ben ik niet echt theatraal ingesteld. “Pof!” Met een droge klap raakte mijn vuist de neus van de knaap. Grote, verbaasde ogen staarden me aan toen hij met zijn kont naast een amsterdammertje op de grond plofte. Dit had hij duidelijk niet in de clip gezien.

De vrouw draaide ondertussen een halve, maar vliegensvlugge pirouette en plantte haar knie vol in het kruis van knaap nummer één die haar blijkbaar nog steeds vasthield. “Ow!”, schreeuw/kreunde hij, terwijl hij met wijde benen, half door zijn knieën gezakt, weg waggelde. Hij zag eruit als een dronken eerstejaarsstudent drama die een hele slechte imitatie probeert van een orang-oetang.

“Hé man, we wilden alleen maar…”, begon de jongen, die nog steeds op de grond zat. Maar niemand had nog enige aandacht voor hem. “Lekkere knie heb je”, stamelde ik tegen de vrouw, de slechtste openingszin van de eeuw. “Dank je”, glimlachte ze. En terwijl ze haar hand uitstak om zich voor te stellen, vervolgde ze: 'Soepkip, aangenaam...'

We schoten allebei in de lach. “Sorry ik heb een beetje te veel op Funky Fish rondgehangen de laatste tijd.” En plotseling wist ik waarom ze me zo bekend voorkwam. Ik kende haar al via de site. “Leuk! Dan zie ik je daar wel. Ik zwem daar ook wel eens”, zei ik, en gebruikte expres de juiste termen om te laten weten dat ik echt wist waar ik het over had.

“Ok, fles maar eens als je durft”, zei ze toen ik weg liep. Mijn hart sloeg even over. Dit kon wel eens mijn type vis zijn.