Enige tijd geleden waren datingshows een rage. Nu hebben we alleen het oersaaie Boer zoekt Vrouw nog over. Megaserieuze Yvonne, met haar irritante keelstem, springt er altijd tussen als er een ongemakkelijk moment dreigt te komen. Erg jammer…

Een tijdje geleden had je nog een leuk datingprogramma dat garant stond voor heerlijk ongemakkelijke date-momenten. Het programma heette ‘Nu alleen nog een man’ (die titel alleen al! ). Het was altijd genieten geblazen om lekker in je comfortabele snuggie mee te gluren, hopend op een geladen stilte of een ongemakkelijk moment.

Aan het begin van het programma werden er vijf mannen gepresenteerd aan de vrouw. Er werd opgeschept over wat ze tot nu toe van het leven gemaakt hadden. Vervolgens staarden vijf paar ogen haar verwachtingsvol aan, terwijl ze drie uitverkorenen verkoos die haar op een date mochten trakteren.

Deze ene man had zich goed voorbereid. Na een ‘gezellige’ fietstocht door het bos waar in totaal vijf lettergrepen werden gewisseld (en dan krijgen wij als kijker nog de goede stukken te zien) besloot het stel iets te gaan drinken in het favoriete café van de man. Ze waren de enige bezoekers en buiten het snorren van de camera kon je alleen de doek horen van de barman, die het rustige moment aangreep om de glazen extra goed op te poetsten.

Na de dodelijke stilte schraapte de man eindelijk zijn keel. Verwachtingsvol zette ik de tv iets luider en hield mijn adem in, ik wilde niks missen. Hier kwam het...

“En, hoe vind je me tot nu toe?”

De vrouw verslikte zich bijna en keek schichtig om zich heen, op zoek naar hulp. De man had totaal niet door dat de vrouw zich vreselijk ongemakkelijk voelde en keek haar verwachtingsvol aan. “Nou?”, moedigde hij haar aan.

”Eeeeeeeeeeh..” Koortsachtig zocht ze naar het juiste antwoord. ”Wel leuk”, loog ze, hopend dat de man de werkelijke betekenis achter de woorden zou snappen. Haar hand ging zelfs onbewust naar haar neus om te checken of deze niet gegroeid was.

Maar helaas, de man snapte het niet. Hij was verrukt en straalde! “Ik vind jou ook leuk”, zei hij en dat maakte dat mijn snuggie nog lekkerder aanvoelde. Ik zal nooit zijn verbaasde blik vergeten, aan het einde van het programma, toen de keuze van de vrouw op een ander bleek te vallen.

Aan dit fragment moest ik vannacht even denken toen ik het weekend aan het evalueren was. Ik was met soepkip naar een stel vrienden geweest die een dochtertje van twee jaar hebben. Het was het bekende tafereel. De peuter schuilt verlegen achter de rok van moeder en vraagt zich af: “Wie is die vreemde snuiter? Waarom moet hij nou weer hierbij zijn. We hadden het toch gezellig zonder hem erbij?” Vervolgens maakt de moeder het nog even erger door het wicht te vragen: “En hoe vind je Eddy tot nu toe?”

“Wen maar vast aan die vraag”, dacht ik, toen het arme schaap koortsachtig zocht naar het beste antwoord. Ik betrapte mijzelf er nog op dat ik stompzinnig naar het arme kind zat te grijnzen om haar aan te moedigen ‘het goede antwoord’ te geven.

Sorry kleintje! Maar nu ga ik er wat aan doen! Ik ga van tevoren instructies geven aan ouders en bedenk een lekker oncomfortabele comeback voor als ze toch de fout in gaan. Want met deze vraag mag gewoon nooit meer iemand voor het blok gezet worden! Ongelofelijk…