Enkele maanden geleden reed ik in de auto rond in onze mooie hoofdstad. Het was mooi weer en mijn blonde haren wapperden vrolijk in de warme, lome wind die door het open raam in mijn gezicht werd gesmeten.

Zoals altijd kost het vinden van een parkeerplek ongeveer twee keer zoveel tijd dan het bereiken van de stad. Zo ook nu weer. Iedere meter die ik voortschreed bracht mij verder van het uiteindelijke doel van de reis en mijn humeur verslechterde evenredig. 'Wat een ellende', hoorde ik mijzelf overdrijven.

Plotseling hoorde ik een Amsterdamse kijfstem “Rot op!” Dat zal wel weer zo'n viswijf zijn die haar arme, slome vriendje uitkaffert, dacht ik. En ik keek of het tafereeltje misschien toch nog voer gaf voor een leuke blog. Ik zag twee jonge gasten en een jongedame. De dame had het niet naar haar zin en was er duidelijk niet van gediend dat één van die knapen haar arm stevig vasthield.


“Hé!”, riep ik instinctief, terwijl ik aan de handrem trok en uit mijn auto stapte. “Yo vriend. Ik zou maar… “, begon één van de jongens, terwijl hij zich breder wilde laten lijken door zijn armen wijd te houden, zoals hij ongetwijfeld in een clip op MTV had gezien.

Ondanks dat er nog ergens in mijn aderen een restje Zuid-Europees bloed moet stromen, ben ik niet echt theatraal ingesteld. “Pof!” Met een droge klap raakte mijn vuist de neus van de knaap. Grote, verbaasde ogen staarden me aan toen hij met zijn kont naast een amsterdammertje op de grond plofte. Dit had hij duidelijk niet in de clip gezien.

De vrouw draaide ondertussen een halve, maar vliegensvlugge pirouette en plantte haar knie vol in het kruis van knaap nummer één die haar blijkbaar nog steeds vasthield. “Ow!”, schreeuw/kreunde hij, terwijl hij met wijde benen, half door zijn knieën gezakt, weg waggelde. Hij zag eruit als een dronken eerstejaarsstudent drama die een hele slechte imitatie probeert van een orang-oetang.

“Hé man, we wilden alleen maar…”, begon de jongen, die nog steeds op de grond zat. Maar niemand had nog enige aandacht voor hem. “Lekkere knie heb je”, stamelde ik tegen de vrouw, de slechtste openingszin van de eeuw. “Dank je”, glimlachte ze. En terwijl ze haar hand uitstak om zich voor te stellen, vervolgde ze: 'Soepkip, aangenaam...'

We schoten allebei in de lach. “Sorry ik heb een beetje te veel op Funky Fish rondgehangen de laatste tijd.” En plotseling wist ik waarom ze me zo bekend voorkwam. Ik kende haar al via de site. “Leuk! Dan zie ik je daar wel. Ik zwem daar ook wel eens”, zei ik, en gebruikte expres de juiste termen om te laten weten dat ik echt wist waar ik het over had.

“Ok, fles maar eens als je durft”, zei ze toen ik weg liep. Mijn hart sloeg even over. Dit kon wel eens mijn type vis zijn.