Hij is er weer. De man die verdwenen was. De vriend waarvan ik had gedacht dat hij zou blijven, maar die me zomaar weer was ontglipt.
Die van het toneel was vertrokken zonder zijn rommel op te ruimen, die vragen had opgeroepen maar niet beantwoord, die de deur zomaar voor mijn neus in het slot had laten vallen.
Hij is terug.
Opeens is daar een mail met zijn naam.

Verbouwereerd kijk ik ernaar.
Maandenlang had ik nog dat knagende gemis gevoeld, gedacht aan wat had kunnen zijn, maar niet ontstaan was, gehoopt op nog een teken van leven. Ik had mijn hoofd gebroken over de vragen, de vaagheden die in het contact waren geslopen.
En me bezeerd aan die deur… die deur die zo pot- en potdicht ging toen ik naar dingen ging vragen. Wat zat erachter?

Uiteindelijk had ik het losgelaten. Het was over en voorbij. Ik had bedacht dat het beter was, dat ik me waarschijnlijk gewoon heel erg vergist had, dit niet de man was geweest, die ik dacht dat hij was. Ik had me omgedraaid en was verder gegaan.
Ik had de stilte geaccepteerd.

En nu.
Opeens is daar die mail met zijn naam. Ik ben blij verrast en gekwetst tegelijkertijd. Alsof dat zomaar kan: weer mijn leven binnenvallen en de draad oppakken alsof er niets is gebeurd. Ik geef dat ook aan, dat dit niet meer kan.
Daarna blijft het weer een paar weken stil en ik denk: zie je wel. Gewoon een rare man die denkt dat hij maar wat aan kan rommelen met mensen… die geen verantwoordelijkheid neemt voor zijn gedrag. Beter kwijt dan rijk!

Na verloop van tijd komt er echter toch weer een reactie en dat is het begin van het antwoord. Aarzelend komen de woorden, langzaam komt het verhaal. Een schrijnend, pijnlijk verhaal van een man die verdwaald is in precies die dingen van het leven, waarvan je hoopt dat ze jou nooit zullen overkomen.
Alles valt op zijn plaats. Dingen die hij eerder had gezegd, maar die ik niet begrepen had, maar vooral: de dingen die hij niet had gezegd. De stiltes die vielen en waarin ik zag hoe woorden bewogen in zijn hoofd die niet uitgesproken mochten worden, hoe zijn mond de wacht hield over een gevoel dat zijn ogen niet verborgen konden houden.
Er volgt een gesprek van uren en ik twijfel geen moment aan de waarheid; zijn waarheid, die eindelijk aan het licht mag komen en evenmin aan de strijd die het hem gekost moet hebben om dit te gaan vertellen.

’s Nachts maalt het nog na in mijn hoofd.
En dan word ik opeens vervuld met een gevoel, zo intens… dat het me de adem beneemt. Het voelt alsof mijn hart groter wordt dan ik zelf ben. Ik ervaar een bewogenheid, een meeleven, een hart dat zich uitstrekt naar deze man in zijn eenzaamheid en in die onuitsprekelijk moeilijke situatie.
Dit ben ik niet, besef ik. Dit gevoel is groter dan ik ben. Ik realiseer me dat ik heel even heb geproefd aan hoeveel God van hem houdt, hoe intens God met hem meeleeft en Zich naar hem uitstrekt; maar indirect ook aan hoeveel God van ons allemaal houdt en hoe Hij in staat is ons te begrijpen. Wat een grote, geweldige God.
Ik ben er stil van.

God heeft Zijn waarheid verbonden aan de woorden van deze man. God heeft hem in Zijn hart gesloten en ook ik mag dat weer doen.
Het licht staat op groen.
Ik besef dat ik er dit keer ben ik om te blijven. Dat ik mag inzetten op een vriendschap die we soms worstelend zullen moeten bevechten maar die de moeite meer dan waard is.