Ik ben maar gewoon een muts. Een sufhoofd, een dom wezen soms. Ik bak er vaak niks van.
En dan zijn er mensen die denken dat ik wijs ben. Soms moet ik er bijna om lachen. Soms ben ik ronduit beschaamd. Want ik ken mezelf. Ik weet wat er nog mis gaat bij mij. Wat ik fout doe, zo verschrikkelijk fout doe nog.

Ik ben een muts die af en toe zinnige dingen zegt. Een sufhoofd, dat soms genoeg oplet om geen fouten te maken. Maar ik ben er nooit ver vanaf; van die fouten. Van de onzin. Van het tekort schieten.
Ik ben een dom wezen dat soms haar verstand goed genoeg gebruikt, dat ben ik.
En als ik mijn verstand gebruik, dan gaat het goed. Vaak gaat het ook niet goed.
En dan kijk ik terug op de dag met een gebogen hoofd. Van binnen dan… een gebogen hart moet ik zeggen. Een diep gebogen hart.

En dan schuil ik bij God. En besef ik wat een wonder het toch is, dat Hij me neemt zoals ik ben. Dat ik toch weer mag komen, toch weer mag schuilen en dat ik toch weer… een schone lei krijg, een nieuw begin, een nieuwe kans.

Beschaamd ben ik ook omdat ik het voel zoals ik dit schrijf.
Want ik weet dat het anders is, dat ik het anders zeggen mag. Ik ben een koningskind, dat ben ik. Een wandelend wonder, dat ben ik. Een mens waar goddelijk bloed doorheen stroomt, met goddelijke bronnen waar ik uit putten mag.
En God wil dat ik mijn hoofd omhoog houdt, niet naar beneden…. Dat ik lach in plaats van huil, dat ik mijn schouders naar achteren trek en hardop zeg: Ik ben geen muts, geen sufhoofd, geen dom wezen.
Ik ben geweldig!

Een vriendin vroeg me pas: “Gaat het ooit gebeuren, denk je? Dat je minder streng wordt voor jezelf?”
“Ik denk het niet”, heb ik geantwoord. Maar ik herroep dat vandaag.
“Ik denk het wel”, is nu mijn antwoord. Want God kan dat. God doet dat.
Ook in mij.