Nooit had ik gedacht dat ik tijdens mijn studieperiode in zo’n lastig parket zou komen. En dat allemaal vanwege een bepaalde visie. Het was zeer vermoeiend, gevoelig en ook indrukwekkend. Maar, en daarom wil ik het graag met iedereen delen, deze gebeurtenis heeft me sterker doen geloven dat het goed is om aan jouw visie vast te houden en te uiten hoe jij tegen bepaalde dingen aankijkt.

Het begon allemaal door een opdracht die we moesten uitvoeren met een groepje studenten waarbij het erom ging dat wij een visie en een missie moesten opzetten voor een fictieve kinderopvang. Aangezien ik enkele mensen in de klas heb die ofwel Christelijk zijn ofwel enigszins achter de Christelijk levenswijze staan, werd ons groepje al snel gevormd en zo ook de opzet van onze visie en missie. Bij deze samenwerking waren er overigens geen problemen te vinden, dat kwam pas later.
Er moest namelijk ook nog een korte presentatie gegeven worden over onze missie en visie. En tja, aangezien wij als groepje een Christelijke visie presenteerden, had ik al enigszins verwacht dat dit de gemoederen zou gaan beroeren en dat er best enkele vragen zouden worden gesteld. Maar dat het zo erg zou worden had ik niet verwacht.
De visie was namelijk zo opgesteld dat wij als kinderopvang alleen medewerkers met een Christelijke levensovertuiging wilden aannemen. Vanuit ons oogpunt erg logisch aangezien wij met onze uitgedachte visie wilden laten zien dat het Christelijk geloof een meerwaarde kan hebben in de kinderopvang. Door uitsluitend Christenen aan te nemen geloofden wij dat we onze visie op de werkvloer nog beter konden bewerkstelligen.
Maar dit punt leverde dus problemen op. Een medestudent, maar vooral een docente, voelden zich op dit punt nogal aangevallen. Alsof de niet-gelovigen geen goede medewerkers zouden zijn en wij dus soort van discriminatie uitvoerden. Er volgde dus een hele discussie, waarbij overigens de docente sterk liet blijken dat zij in het verleden te maken had gehad met Christenen die haar op een onjuiste wijze hadden behandeld.

Ik voelde mij door hun opmerkingen ook aangevallen. Eerst wist ik niet goed waardoor dit nou kwam, waar ik me nou precies in voelde aangevallen. Ik merkte wel dat ik mijn geloof als Christen moest gaan verdedigen. Gelukkig hebben we er op een gegeven moment tijdens de les een eind aan kunnen breien en konden we op een redelijke manier het lokaal verlaten. Maar daarmee was voor mij de kous niet af. Ik liep nog heel erg met dit punt rond…thuisgekomen liet het me niet los. Dus volgde ik uiteindelijk het advies op wat ik van een klasgenootje kreeg (die er overigens ook bij betrokken was).
Ik mailde mijn docente en heb haar uitgelegd wat ik voelde tijdens de les en hoe ik de zaken zie. De grote lijn van deze mail:

“…je gekwetst hebben en dat je hierdoor een bepaald beeld hebt gekregen van mensen die gelovig zijn. Ik hoop alleen niet dat je hierdoor gelijk een algemeen beeld van Christenen hebt aangenomen, want niet iedereen is hetzelfde.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik me door jouw en ….. felheid tegenover ons standpunt/visie op het aannemen van Christelijk personeel ook wel een beetje in een hoekje gedrongen voelde. Dit gaf me een naar gevoel. Het voelde alsof ik me moest verdedigen…nu ik er iets langer over na heb gedacht, snap ik waarom.
Het geloof in Jezus (mijn Christen zijn) is zo’n wezenlijk deel van wie ik ben…het is niet alleen mijn geloof (van zondags naar de kerk gaan e.d.) maar meer een levenswijze. Een zijn. Het is deel van mijn identiteit. En nu ik er zo op terugkijk, besef ik dat ik me aangevallen voelde vanwege het gevoel dat ik mijn identiteit moest verdedigen tegenover jullie. Als ik even een vergelijking maak (zover je kan vergelijken) lijkt het alsof je probeerde de strepen van een zebra af te halen. En wat is een zebra zonder de strepen? Dat deel wat zo sterk bij mijn ik hoort, kan je niet los zien van mij als persoon. Daarom vind ik het zo belangrijk dat ik die identiteit kan delen via de visie voor een kinderopvang. Ik hoop dat ik kan en mag laten zien dat geloof niet alleen een ritueel iets is maar meer een wijze van leven, dat neemt niet weg dat ook ik menselijk ben en fouten kan maken en dus misschien ook mensen kan kwetsen of iets dergelijks. Maar je hebt een leven om te leren....
Mijn excuses als ik je op welke manier dan ook heb gekwetst of heb aangevallen.”
Gelukkig besefte de docente dat zijzelf ook niet helemaal goed met dit punt is omgegaan. Zij heeft toegegeven dat zij niet professioneel is gebleven tijdens de les en dat ze het juist mooi en puur vind als mensen op deze wijze hun geloof beleven. Ze wilde alleen wel proberen duidelijk te maken dat je ook mensen met zo’n visie een verkeerd beeld kan geven en dat het tegen je kan werken. Overigens: de excuses van haar kant heb ik aanvaard en vandaag konden we prima met elkaar overweg.
Ik heb van deze ervaring geleerd dat het goed is om vast te houden aan wat je gelooft en dat het ook goed is om daar open met elkaar over te kunnen praten. Het gaat er om dat je elkaar in waarde kan laten ook al zijn er onoverkomelijke verschillen. Dat je respect toont voor elkaars mening en vooral niet uit het oog verliest dat ieder persoon anders is en dat ervaringen een bepaalde zienswijze kunnen creëren. Ook dat, hoe professioneel je ook denkt te zijn, af en toe weleens meer je eigen ik/ervaringen naar voren brengt in zaken als deze.
Wees zeker van wie je bent in God, nooit bang om uit te komen voor wat je gelooft.