We negeren het. Kop in het zand, struisvogelpolitiek, we doen alsof er niets aan de hand is.
We kijken niet op of om, we zijn verliefd. We zien elkaar naar de ogen, verdrinken erin, gaan hand in hand en kijken over mogelijke struikelblokken heen naar die prachtige toekomst in de verte, waarin alles zich vanzelf oplost. Want liefde overwint alles. Toch?

Onverenigbare verschillen. Wat zijn dat?
Ik zie hoe mooi je bent en hoe lief. Hoe warm je hart klopt, hoe sterk je bent of hoe zacht, hoe teder. Ik zie wat ik wil zien. Als een blinde zie ik wat ik wil zien. En zo ook jij.
Jij ziet mij niet. Je ziet de vrouw die jij je droomt en gaat voorbij aan wie ik echt ten diepste ben misschien. Me accepteren zoals ik ben…. Waarom zou je? Als je dromen kunt, je verliezen kunt in een illusie.
We doen het massaal.

Ontkenning.
En zo tekenen we voor de ander en ja, we houden van elkaar. Echt, oprecht. Of we denken dat we dat doen.
We vergeten dat er meer nodig is dan dat. Overeenkomsten in levensovertuiging, waarden en normen, gedachtegoed. Een zelfde visie op leven en sterven, op God, op opvoeding, op de financiën.
Nee, we kijken elkaar in de ogen en zeggen: ik houd van je. En we menen dat. En alles komt vanzelf wel goed. Want liefde overwint alles. Toch?

Als de tijd verstrijkt, worden we wijzer of misschien wel niet. We zijn in ieder geval verbaasd, geschokt zelfs wellicht, omdat we ontdekken dat het niet werkt…; in de praktijk van alle dag de verschillen groter blijken dan de overeenkomsten.
En niet alles komt zomaar goed.
De ander wilde geen kinderen en jij wel. Jij groeit niet over dat verlangen heen, zoals hij dacht en hij gaat niet naar nageslacht verlangen, zoals jij dacht. En nu?
Hij heeft een enorm gat in zijn hand, zij geeft het liefst haar halve bezit weg. Waar is die middenweg, die ze wel zouden vinden? Geen spoor van te bekennen….
Zij gelooft, hij niet, of hij gelooft intens en zij veel oppervlakkiger…. Een wereld van verschil kan dat zijn. En natuurlijk: kan de ander naar je toegroeien, of tot geloof komen…. Natuurlijk kan de gierigaard gul worden, het gat in zijn hand gedicht worden. We geloven in wonderen, alles is mogelijk.
Maar meestal gebeurt het niet.
We zijn zo’n beetje wie we zijn, we kunnen wat schaven, wat schuren… Echt fundamentele veranderingen vinden niet zomaar plaats.
En we kijken elkaar aan met tranen in de ogen en we herkennen de ander niet meer.
Hoe heeft dit toch kunnen gebeuren?
Liefde overwint alles. Toch?

Of niet?