Sommige mannen doen iets met je… die maken dat je keer op keer de hand over je hart strijkt, een uitzondering maakt op de regel, glimlacht in plaats van je ergert….
Een bijzondere man, die dat gedaan krijgt, maar hij bestaat.
Vandaag was ik op de verjaardag van de allerbelangrijkste man in mijn leven.
Hij is vrij klein van stuk, maar groot van karakter en ik moet eerlijk bekennen dat ik maar geen genoeg van hem kan krijgen.
Ik kan steeds bijna niet wachten tot ik hem weer zie en kijk vol verlangen uit naar het moment van onze volgende ontmoeting. Hij komt ook overal mee weg….
Hij weet dingen op zo’n manier te brengen dat ik ontzettend veel van hem hebben kan.
Een hartveroverende man, dat is het.
Een mannetje, wel te verstaan, een man in de dop, want hij is vandaag vier jaar geworden.

Het is mijn kleinzoon. Drie (pardon, vandaag vier) turven hoog en met een mond die in verhouding soms wat te groot is uitgevallen.

Het huis zat vanmorgen vol bezoek en kleinzoon wist zich het markante middelpunt van de happening en maakte daar hevig gebruik van door zich precies zo ‘lief’ dwars en lastig te gedragen als hij zich kon permitteren zonder dat zijn moeder zich gedwongen voelde om in te grijpen.
Nog net leuk was het, al lachte moederlief af en toe wat gemaakt en als een boerin met kiespijn. Het liep allemaal nog best heel redelijk tot de postbode kwam.
En de man van de enveloppen en de fel begeerde verjaardagspost bracht vandaag een Grote Kaart voor de Kleine Man.
Op de voorkant stond een poes van formaat. We voelden al nattigheid en niet ten onrechte want toen de kaart geopend werd klonk een weerzinwekkend verjaardagsmuziekje, niet vergezeld door zuiver klinkende stemmen, maar in dit geval van... je raadt het al: kattengejank. Wij sloegen direct onze ogen ten hemel, maar kleinzoon lief vond het – zeer tot onze schrik – helemaal geweldig. Keer op keer opende en sloot hij de kaart. Als hij hem dicht deed, slaakten wij een zucht van verlichting, opende hij hem dan werd er opeens druk gezocht naar oordoppen, afleiding of een dringend excuus om de kamer te verlaten. Het toilet werd bijzonder druk bezocht en ook de tuin werd indringend bewonderd, meer dan je zou verwachten op zo’n koude dag in maart.

Wie het ooit in zijn hoofd heeft gehaald om zo’n kaart uit te vinden… Joost mag het weten, maar we namen het hem niet in dank af. Met man en macht probeerden wij de aandacht van de kleine man op iets anders te richten. Het pistool dat ook door iemand gegeven was, met zachte patronen van schuimrubber werd opeens enorm de moeite waard. Ik stelde voor dat de kaart met poes als schietschijf gebruikt zou worden, maar kreeg een verontwaardigde blik terug. Kleinzoon genoot als nooit tevoren van het hemeltergende gemiauw. De poes
‘zong’ zo om hem te feliciteren, beweerde hij met een strenge blik die geen tegenspraak duldde. Mijn bewering dat ik poezentaal kon verstaan en de kat toch echt hoorde zingen dat hij moe was en met rust gelaten wilde worden, werd honend weggelachen. In de tijd dat mijn kinderen klein waren had ik aanzienlijk meer gezag….

Toen een ander cadeautje even de volledige aandacht kreeg, maakte ik van de gelegenheid gebruik om de kaart razendsnel weg te grissen en in dat minieme onbewaakte ogenblik ben ik er op gaan zitten omdat ik zo snel geen andere plek wist waar ik hem ongezien kon laten verdwijnen.
Het nieuwe cadeautje nam mijn kleinzoon gelukkig zo in beslag en kreeg zoveel aandacht van de visite dat de kaart vergeten werd en ik niet gedwongen werd te liegen. Dat mag niet namelijk. Ik heb daar zeer recent nog een blog aan gewijd. Mensen horen eerlijk te zijn.
Toch moet ik toegeven dat ik zeer waarschijnlijk glashard beweerd zou hebben dat ik geen FLAUW benul had waar die ‘leuke’ kaart toch gebleven was, als mijn kleinzoon ernaar gevraagd zou hebben.

Wat een kat al niet met je doen kan.