Direct in het begin vroeg je je al af hoe het toch mogelijk was.
Zo'n mooie vrouw, sociaal, goed verzorgd.... op zoek naar een partner en al acht jaar alleen. Onbegrijpelijk vond je dat.
Niettemin was je blij dat het zo gelopen was, omdat jij nu een kans kreeg bij haar.

Het contact verliep wel wat moeizaam. Hoewel duidelijk was dat ze je interesse op prijs stelde, begrensde ze resoluut de mate van aandacht die zij plezierig vond en daar buitenom liet ze geen ruimte voor veel eigen initiatief van jouw kant.
Je moest het doen met wat je van haar kreeg en dat was niet zoveel.

Echte interesse voor iemand doet echter bijzondere dingen met je en je werd inventief en geduldig zoals je nooit eerder was geweest. Ze was te leuk om te laten lopen, dus je vond die inspanning ook alleszins de moeite waard.
Het duurde vrij lang voor jullie elkaar voor het eerst ontmoetten, maar... toen was het ook wel direct heel duidelijk. Voor jou dan. Ze was echt, echt heel leuk. Je genoot van haar gezelschap en je had de indruk dat zij net zo genoot van het jouwe. Het uitspreken deed ze niet, niet rechtstreeks althans.
Je probeerde ijverig tussen haar regels door te lezen, nam dikwijls genoegen met een half woord en je stelde je bescheiden op.
Zolang het contact groeide, was het goed.

Er zaten lange periodes tussen de verschillende ontmoetingen. Er waren altijd goede argumenten waarom het eerder niet mogelijk was. Toch bekroop je wel vaker het gevoel dat je misschien ook wel een beetje met een kluitje het riet in werd gestuurd, maar dit voor jezelf onder woorden brengen deed je niet. Je wachtte gewoon de volgende kans af om haar te zien. Tussendoor wisselden jullie mails uit en belden jullie elkaar. Niet spontaan en impulsief, maar op vaste dagen en tijden, omdat zij dat nu eenmaal prettiger vond. Het werd je steeds duidelijker dat zij - en zij alleen - de regels van dit contact bepaalde en erg haar best deed om de regie te houden.
Omdat je haar achtergrond begreep, accepteerde je mild haar voorwaarden, alhoewel een gevoel van licht onbehagen je wel eens bekroop.

Het moment van jullie volgende ontmoeting was iets waar je lang naar had uitgekeken en je had hoge verwachtingen.
Het was heerlijk om haar weer te zien en ook zij was enthousiast over jou.
Aan haar lichaamstaal was te merken dat ze graag bij je was en ook in haar woorden werd ze openhartiger dan ze was geweest.
Toegankelijk was ze nog niet echt.
Zodra jij met een arm of gebaar fysiek op haar reageerde, bevroor ze en nam ze weer afstand.
Als zij op eigen initiatief je arm pakte, was het goed, maar wanneer jij haar arm genoeglijk door die van jou trok... was er direct weer die ijzige afstandelijkheid.

Diep van binnen slaakte je wel eens een zucht. Toch hield je vol. Dit was een vrouw die echt de moeite waard was. Zo gauw gaf jij niet op!

Eindelijk was daar het moment dat ze een keer bij je thuis wilde komen.
Je was nerveus. Het leek een grote stap in jullie contact; een relatie durfde je het nog steeds niet te noemen.... daarvoor waren de dingen nog niet duidelijk genoeg. Wellicht zou het nu toch zover komen, dat jullie het zouden kunnen benoemen als iets dat toekomst had, want uiteindelijk was dat de intentie.
Het was een heerlijke dag waar jullie beiden van genoten en jullie spraken af dat jij het weekend daarna een keer haar kant uit zou komen.
Je voelde je geweldig en was vol vertrouwen dat je geduld nu eindelijk werd beloond.

Tot die woensdag.
Het was jullie vaste 'bel' dag geworden, maar voor je die avond de telefoon kon pakken, ontving je van haar een mail, die je opende met een vaag gevoel van onbehagen. Tot je ontzetting schreef ze dat ze een relatie met jou toch niet echt zag zitten en het liever bij vriendschap hield. Je bevroor tijdens het lezen onder de koude douche van haar woorden.
Ontgoocheld staarde je naar die letters waarmee zij het groeiende contact bagatelliseerde tot iets dat nooit toekomst zou hebben.

Wanneer je nu terugkijkt, herken je het patroon.
Al die jaren had ze wel gedate, maar nooit met iemand in de buurt van haar woonplaats. Ze had afstand gehouden, letterlijk... maar langzaam was ze gegroeid in vertrouwen en jij was de eerste geweest, die zo dicht bij haar in de buurt woonde. De eerste bij wie ze thuis was geweest.
Waarschijnlijk had ze nog een paar jaar nodig voor ze zover was dat ze weer echt een man in haar leven toe zou kunnen laten.
Je voelde mededogen met de mannen die aan die ene laatste vooraf zouden gaan. Als er ooit een laatste kwam... want misschien zat ze wel zo vast in haar angst zich te binden dat ze zich nooit zou kunnen geven.

Voor jou is het hoe dan ook, onherroepelijk en onomkeerbaar voorbij.
Je blijft achter met vragen.
Had je eerder zelf om duidelijkheid moeten vragen?
Kan een mens ook teveel geduld tonen?
Heb je, in je streven haar hart te winnen, jezelf niet erg tekort gedaan?

Je draait je om.
Je moet weer verder.