De vrouw vertelt me zonder adempauzes alles over haar kinderen, kleinkinderen, achterkleinkinderen, hun huisdieren, hun hypotheken en nu, de vierde nacht zijn we zelfs aangeland bij de stamboom van de buurvrouw drie huizen verder. Wat blijkt is dat kleindochter Hilde (van Gerda, de dochter van de buurvrouw van drie huizen verder) eigenlijk helemaal niet kan wennen in Limburg. "Ach, wat is dat een flinke jongen zeg!" Verstrooid omdat ik in de waan was dat Hilde een kleinDOCHTER en dus geen flinke jongen kan zijn, vraag ik mevrouw om duidelijkheid.

De vrouw wijst naar de muur achter mij, waarna ik een paniekaanval in rap tempo moet gaan bestrijden. Op de muur loopt een spin ter grootte van een vuist (okay, ter grootte van een kindervuist) op zijn gemakje het behang te verkennen. Mijn nekharen bereiken mijn kruin, terwijl ik mevrouw doodleuk hoor zeggen: "Ach, pak even een theedoek uit de keuken en zet dat beest even buiten, wil je?".

Nee, natuurlijk wil ik dat niet! Toch pak ik onder het motto 'do one thing everyday that scares you' (Baz Luhrman - Wear Sunscreen) een theedoek en grijp hiermee in totale staat van bewustzijnsvernauwing de dino beet en vlieg hiermee naar het toilet. Als ik godzilla in zijn laatste rustwater wil laten neerdalen, kiest hij een andere route en belandt, natuurlijk, gehandicapt spartelend naast de pot op de grond. Nu ben ik geen ster in acuut handelen en verras mezelf dus wanneer ik mijn voet krachtig de griezel zie vermorzelen.

Het kraakte,.. oorverdovend.