Een manspersoon kruipt je leven binnen en je laat hem toe.
Zomaar, door die miniscule openingen in je hart, het kiertje van de deur, die beperkte ruimte die je had gegeven aan de kans op nog een keer een nieuwe liefde. Je twijfelt nog steeds. Soms, als je zijn voet ziet, die zich tussen de deur wringt, bekruipt je de neiging die dicht te gooien in zijn gezicht.
Toch.
Hoe durft hij? Zomaar... zijn voet tussen jouw deur, zijn stem in jouw oor, zijn lach in je hart.
Toch laat je het toe, maar .... met reserve.

Je glimlacht om zijn enthousiasme en schampert om dat van jezelf. Bestaansrecht heeft het niet.
Het is niet wat je had gedacht, omdat een liefde voor altijd, een zelfopofferende liefde voor altijd... in jouw beleving althans, niet meer bestaat. Je leven heeft het tegendeel bewezen. Nu kijk je argwanend naar die man, die je hart durft aan te raken en het lef heeft daarna weer afstand te nemen. Of lijkt het maar zo, omdat je dat verwacht?
De man die jouw hart op hol brengt en zelf buiten schot lijkt te blijven. Of is hij wel degelijk aanwezig en betrokken en ontkracht jij alles wat hij beweert met een schamperheid die de erfenis is van je verleden?

Toch beweeg je je langzaam zijn richting uit. Doet de deur niet altijd meer op slot. Laat de gordijnen van je hart open. Wordt langzaam en heel geleidelijk weer gastvrij...
van buiten bang, van binnen blij.

Of andersom, wie zal het zeggen.

Het is een situatie die je niet kent. Je bent er. Dat is alles. Je bent er weer. Met een hart dat niet meer zo gepantserd is. Met voorzichtig hoopvolle ogen die uitkijken naar zijn komst en met een hart dat al vreest voor de laatste keer dat hij zijn voetstappen van jouw deur naar zijn auto verplaatst. Je zet in op verlies. Op tijdelijk. Op iets dat slechts mag bestaan in dit moment. Je verwacht dat het voorbij gaat.
Wat een nieuwe liefde zou kunnen zijn, doof je direct al uit omdat je er bovenop gaat zitten.

Dus leef je bevreesd, smeltend in zijn armen, verdrietig als hij gaat, in bange afwachting van de woorden, die onherroepelijk zullen komen, omdat je die over jezelf afroept.

Wanneer geef je het leven en de liefde weer een kans?