Ze kijkt me aan en ik weet dat ze me niet bij naam kent maar wel m'n gezicht herkent. Ze slaakt letterlijk een zucht van verlichting, wipt uit haar stoel omhoog en schuifelt naar me toe. Blij dat ik er ben, ze was zo bang en ze kent niemand hier. Ondanks dat ze mij ook niet bij naam kent zorg ik wel voor de rust die ze zo hard nodig heeft. Ik ga naast haar zitten en houd haar hand vast.

Wanneer ik de kring rond kijk, zie ik drie dommelende dames, twee anderen staren wat voor zich uit en de laatste kijkt me met haar altijd vriendelijke gezicht aan. “Zo, was je daar”? Ik vertel dat het koud is buiten en dat ik voortaan gewoon blijf slapen omdat ik écht geen zin meer heb om met dat winterweer dat hele stuk te fietsen.

Geknijp in mn hand en de historische vraag wordt voor de ontelbaarste maal herhaald: “Zuster, hoe moet ik nou naar huis? Ik ben zo bang”.
Ik besluit dat ik het eerst eens op de grappige toer ga proberen en als dat niet werkt later vandaag wel overschakel op de wat strengere en serieuze toon. “Lieve schat, ik ben net binnen! En nu wil je alweer weg?! Das ook niet gezellig voor mij. Ik ga eerst eens lekker een bakkie zetten en dan gaan we eens even kijken wat de krant ons voor wereldnieuws brengt”.
“Ja maar hoe kom ik dan thuis”? vraagt ze met -nu al- angstige ogen.

“Nou wat dacht je?! Heb je die brede rug wel eens gezien van mij? Daar klim je gewoon op, en dan rijd ik u naar huis”. Eindelijk, een glimlach. “Dat lieg je, zo sterk ben jij helemaal niet”.
Alsof ik diep beledigd ben kijk ik haar aan: “Onee?! Ik ben toevallig wel de sterkste zuster van het huis hoor! Heeft u mijn spierballen wel eens gezien”?! Langzaam stroop ik de mouw van m'n zusteruniform omhoog en toon mijn schamele bovenarm die ik presenteer alsof het de arm van Popeye is.

Blijkbaar zijn de andere dames ontwaakt van hun schoonheidsslaapje, want ik hoor een oprechte uitlach-lach uit de andere hoek van de kring. “Jij hebt nog wel wat te trainen hoor”.
Breedgeschouderd loop ik naar haar toe en daag haar uit háár gespierde bovenarm eens te laten zien.

Haar lach klinkt voort en ze zegt dat ze al jaren niet meer gezwommen heeft, maar dat ze -toen ze dat nog deed- hele sterke bovenarmen had. “Mijn man was wel eens jaloers en zei dan dat ik eens wat minder moest gaan zwemmen omdat dat ‘geen porem’ was bij een vrouw”.
Ik lach en er ontspint zich een discussie over mannen en hun trots. Ze hadden allemaal een man die in de kas werkte en dus flink gespierd was, maar naar mate de jaren vorderde ook flink uit begon te zakken. Met haar glimsnoet hoort ze de discussie aan (ondanks dat ze vast niet begrijpt waar het over gaat en wat de humor ervan is) op het moment dat de stilte dreigt weer te keren brengt ze uit: “Nou, maar mijn man was ook een lieverd hoor.. God God”.

Ik geef een reactie: “Ja doei, een man die een lieverd is… die bestaan toch alleen in films?”.
Ze begrijpt me niet en knikt al glimlachend: “Ja meid, dat weet je toch”.

De enige gepruikte dame (97 jaar) geeft een reactie: “Nou, het is niet altijd koek en ei met een man, maarja je moet toch. Je kan toch niet alleen blijven? Hoe moet je dan kinderen krijgen en een gezin stichten”?

Tja.. de generatiekloof. Ik zou haar kunnen vertellen dat zelfs twee lesbies vandaag de dag al heel best zonder man kinderen kunnen krijgen, dat het homohuwelijk is ingevoerd en dat BOM-moeders en LAT-relaties bestaan. Maar ze zou het niet begrijpen, tenminste.. ze zou misschien begrijpen wat ik bedoel, maar ze zou niet kunnen begrijpen dat dit in de wereld kan. Dus antwoord ik heel braaf: “Daar heeft u gelijk in…”