Ik zit in een restaurant met een vriend van me. Terwijl wij in een geanimeerd gesprek verwikkeld zijn, valt me op hoeveel echtparen stilzwijgend hun maaltijd nuttigen, zonder contact te maken met elkaar. Wanneer ik af en toe even mijn blik laat afdwalen van mijn geprekspartner, maak ik onwillekeurig contact met starende ogen. Er zitten drie stellen om ons heen en ze lijken zich voornamelijk bezig te houden met het luisteren naar onze woorden.
Alsof er geen andere man of vrouw aanwezig is met wie zij zelf een gesprek zouden kunnen voeren; alsof er niet iemand tegenover hen zit aan wie zij aandacht zouden kunnen schenken; alsof.... ze alleen zijn en wij de enige bron van hun vermaak.

Pijnlijk.

Ik zie een stel van onze leeftijd. Ogen die langs elkaar heen kijken, blikken die elkaar niet raken. Handen die zich traag heen en weer bewegen tussen bord en mond, en weer, en weer en weer; soms even rusten naast het bord.
Niet uitreiken naar elkaar.
Niet meer.
Zo dicht bij elkaar, een minimale afstand tussen twee levens en toch.. geen contact.
.
Ik kijk ernaar.
Moegeleefd. Uitgeblust. In ieder geval uitgepraat...

Het raakt me. Zo wil ik het niet. Zo hoort het niet.
Ik wens het me anders,maar ja... wie niet?

Ik weet dat het anders kan.
Pas zag ik het. Ook in een restaurant.
Een man, een vrouw en stilte.
Ook daar: stilte. Maar dan een stilte van een totaal andere orde.
Een stilte die slechts incidenteel even onderbroken werd door een korte opmerking, waar de ander dan met een glimlach op reageerde.
Een stilte, die doordrongen was van genegenheid, van liefdevolle blikken die af en toe naar de andere kant van de tafel gezonden werden. Een stilte waarin handen een taal spraken met gebaren en die elkaar raakten in het voorbijgaan.
Dan volgde een blik die ik in had willen lijsten. Een blik van verstandhouding, die woorden overbodig maakte, een blik van intens begrijpen en aanvoelen.
Een blik die gevolgd werd door een glimlach.

Nu was ik degene die staarde... die mijn ogen niet af kon houden van de aanblik van deze twee mensen.

Na het eten hielp hij haar in haar jas en gearmd verlieten zij het restaurant.
Waarschijnlijk zeiden zij tegen elkaar wat ik de vorige keer tegen mijn tafelgenoot zei na afloop: "Zag je die vrouw kijken naar ons? Dat stel had elkaar duidelijk niets meer te vertellen. Hoe triest is dat!"