“Ineens wist ik: het kan echt niet langer zo, ik heb ’s nachts een zuster nodig. De dokters hadden gezegd nog een maand of twee, nou en dat is inmiddels al ruim vijf maanden geleden. Natuurlijk ben je dankbaar voor de tijd die je nog samen hebt, maar ik ben ook al in de negentig..” Met die woorden schommelt het kleine vrouwtje voor me uit de keuken in. Daar maakt ze thee voor ons en vertelt ze me over de afgelopen weken.

Haar man roept vanuit de slaapkamer. Achter de vrouw aan sjok ik naar zijn bed om me daar vervolgens voor te stellen: “Mijn naam is Lize, ik ben de nachtzuster”. Zijn antwoord daarop is: “Nee, ik hoef niet te piesen. Hoe heet je eigenlijk?” Naar zijn vrouw: “Het is toch ook niet te geloven dat ze zich niet eens meer voorstellen”. Mevrouw probeert de gemoederen wat tot rust te brengen en begint uit te leggen dat hij mij verkeerd moet hebben verstaan. Waarop hij reageert met: “Ja, precies, anders kunnen ze net zo goed meteen gaan!”. Vele misverstanden later zit ik weer met mevrouw in de keuken en verklaart zij (een beetje overbodig) dat haar man nogal hardhorend is.

Een tijdje later gaan alle lampen uit, op eentje na. Daarbij ga ik de nacht doorbrengen. Zachtjes hoor ik meneer en mevrouw in slaap vallen terwijl ik me inwendig een kriek zit te lachen om Simon Carmiggelt.

Mocht je de kans lopen ooit in Robbert's Weekendmilionairs een miljoen te kunnen winnen met de vraag: "waar herken je een seniorenflat aan?" let dan goed op. Het draait namelijk allemaal om de badkamer. Die heeft drie belangrijke kenmerken:
1) altijd twee deuren; één komt uit op de gang, de ander in de slaapkamer
2) het zogenaamde ‘seniorentoilet’; hetzelfde idee als een gewone wc, maar dan 1,5 keer zo hoog
3) beugels, veel beugels, ook op plaatsen waarvan je denkt: waarom zou je je daar staande willen houden?

Al die thee gaat toch een keer zijn tol eisen en zo komt het dat ik uiteindelijk om 03:13 uur via de gang de badkamer in sluip. Geruisloos sluit ik de deur tussen de badkamer en de slaapkamer, laat mijn broek zakken en klauter op het seniorentoilet. Op dat moment hoor ik meneer de naam van zijn vrouw zeggen. Zij lijkt wakker te schrikken en slaat direct de dekens van zich af. “Wat is er?” hoor ik haar slaapdronken zeggen. Het is even stil. Dan hoor ik zachtjes snikken. Het snikken wordt heviger en dan spreekt de man: “Ik hou, ik hou, ik hou toch zoveel van jou…” Ook mevrouw begint nu te snikken.

Ik heb er zeker een kwartier gezeten, met mijn broek op mijn enkels, bungelende beentjes op een veel te hoog toilet. Diep geraakt.