Die ochtend liep ik eerst even langs bij een vriendin. Even vragen hoe haar weekend was en peilen hoe de zaken ervoor staan. Al gauw ging het over mannen, vrouwen, kinderen. En over potjes en deksels.
Mijn vriendin is gescheiden, heeft twee puberkinderen en een vriend. Dat maakt het er allemaal niet makkelijker op. Voor haar kinderen gaat ze door het vuur. Als een tijgerin verdedigt ze hen waar het nodig is. Haar vriend hoopte ze een gezin te geven: hij was ook eerder getrouwd geweest, maar leefde met zijn ex in een huis en daar hield het wel zo ongeveer op met gemeenschappelijke levens. Dus ook geen kinderen. En ondanks dat hij met afschuw terugkijkt op hoe zijn vader met hem was omgegaan, begint hij datzelfde gedrag te vertonen naar haar kinderen.
Toch willen zij bij elkaar blijven. Alhoewel... in deeltijd dan wel. Dat zijn ze overeengekomen. Al een half jaar geleden zijn ze overeengekomen (jaja, er wordt soms ook druk vergaderd) dat hij maar een huisje voor zichzelf moet gaan zoeken. Dat zij probeert het huis waar ze nu wonen te kopen, zodat ze de lasten alleen kan dragen en regelmatig zien ze elkaar dan.
Het enige probleem is: hij is zijn huis aan het bouwen en hoopt het tegen het eind van het jaar af te krijgen. En dat duurt haar dan weer te lang. Haar puberkinderen verdragen zijn gevader niet en zij ook niet. Apart wonen zou per direct rust en vrede brengen in hun levens.
En zo kwam mijn vriendin dus tot de conclusie:
"Ze hebben het altijd wel over potjes en deksels, maar ik geloof dat ik een wok ben; ik denk dat ik iemand ben waar geen deksel op past of hoort."
